وبلاگ خبری ایران آزاد

آدرس جدید وبلاگ ایران آزاد خبر

2010-04-27T06:11:00.000-07:00

هموطنان گرامی از این پس می توانید جدید ترین خبرهای مربوط به مردم مبارز ایران و دیگر مطالب وبلاگ ایران آزاد خبر را در آدرس های جدید وبلاگ ایران آزاد خبر بخوانید.

*****************

آدرس های جدید وبلاگ ایران آزاد خبر به شرح زیر می باشد:

http://www.iranazadkhabar14.blogspot.com/

http://www.iranazadkhabar8.tk/

http://www.iranazadkhabar6.net.tf/

پاینده ایران و ایران

ماهستیم

زنده باد شاهزاده رضا پهلوی

به امید آزادی ایران

مرگ و ننگ بر رژیم سرکوبگر جمهوری کثیف اسلامی در تمامیت و کلیتش

پیام شاهزاده رضا پهلوی به مناسبت درگذشت دکتر شجاع الدین شفا

2010-04-23T13:36:00.000-07:00

درگذشت شجاع الدین شفا عرصۀ ادب و فرهنگ ایران را از یکی دیگر از پژوهشگران و نویسندگان پرتوان و نامدار ما تهی کرد. حاصل عمر پر بار او ده ها تالیف و ترجمه، به ویژه ترجمۀ آثار ادب کلاسیک اروپایی، بود. به ضرورت آشنایی هموطنانش به آثار و ویژگی های ادب و فرهنگ دیگران اعتقادی راسخ داشت. در همان حال، سال های بسیار از عمرش را صرف پژوهش در شناختن و شناساندن آثار و تاثیر ادب، فرهنگ و تمدن ایران در جهان کرد و برای برپا ساختن کتابخانه ای که در برگیرندۀ همۀ نوشته های منتشرشدۀ دیگران در این زمینه باشد از هیچ تلاشی فروگذار نکرد.

دریغ که نه به این آرزویش رسید و نه شاهد رهایی و بهروزی سرزمینی شد که به آن عشقی بیکران داشت. او نیز همانند بسیاری دیگر از مشاهیر پهنۀ ادب و فرهنگ ایران در دیار غربت و غمین از مصیبت هایی که بر میهن عزیزش رفته است جان سپرد، ولی آثار ادبی و فرهنگی او برای همیشه یادگار دوران توسعه و پیشرفت میهن عزیزمان خواهد بود.

روانش شاد و یادش گرامی باد

با سپاس از پارس دیلی نیوز

کیوان گودرزی دانشجوی دانشگاه ایرانشهر را زیر شکنجه کشتند

2010-04-23T13:28:00.000-07:00

برگرفته از وبلاگ مَی مَکران: تازه ترین اطلاعات در باره شکنجه کیوان گودرزی قبل از مرگ. ساعت 1 بامداد روز ۵ شنبه ۲/۲/۸۹ جسد كيوان با يك دستگاه پژو استيشني و دو اسكورت اطلاعاتي وارد گيلانغرب شد. بیش از ۴۰ ماشین از فامیل هاي كيوان در ورودی شهر منتظر جنازه بودند که ماشین حامل جسد اصلا متوقف نکرد و جسد را در میان تدابیر شدید امنیتی بردند سردخانه مزار شهدای گیلانغرب و درب سرد خانه را اطلاعات قفل کرد تا کسی جنازه متلاشی شده را نبیند. هم چنین چندتا از فاميل هاي نزديك كيوان ديشب توي اداره ي اطلاعات بودند و بهشون تفهیم کرده بودند که به مردم بگن کیوان خودکشی کرده چندين نفر هم توسط نیروهای اداره اطلاعات توجيه شدند كه موقع تشیع جنازه شعار ندهند عكس نگيرندو فيلمبرداري هم نكنند. مردم فهميده و ستمديده گيلانغرب مراسم تشيع جنازه ي با شكوهي براي جانباخته راه آزادی ایران كيوان گودرزي به راه انداختند .ساعت 9 روز( 5 شنبه )در ميان اشك و اندوه ماتم 10000 گيلانغربي جسد پاك و مطهر شهيد والا مقام كيوان گودرزي در گيلانغرب به خاك سپرده شد به گفته شاهدان عيني که جسد کیوان را موقع غسل دیده بودند گفتند که مچ دست و پایش با برق سوزانده شده بود. زیر ۲ تا گوشش با مته سوراخ شده بود و سرش کاملا له شده بود انگار سرش را داخل دستگاه پرس گذاشته بودند .دو دنده و ران سمت راستش شکسته بود و از کمر به پایین بدنش کاملا سیاه بود.بینی و دندان های جلویش کاملا شکسته بود. موقع دفن جسد تمام حاضران به شدت گریه می کردند و از خدا خواستار رسوایی قاتلانش شدند. و می گفتند: براستی کیوان گناهش چی بود که این چنین فجيعانه به قتل رسید؟ آیا مجازات تحصن و اعتراض به رژیم این چنین است؟

داستانی از استقامت یک هموطن در برابر زور

2010-04-23T13:03:00.000-07:00

ایران پرس نیوز:وبلاگ سرای سبز:حقوق شهروندی ، داستانی از استقامت یک هموطن در برابر زور

در تاریخ 6 فروردین 1389 در فرودگاه اهواز در حین سوار شدن به هواپیما جهت عزیمت به تهران با ایران ایر به صحنه تاسف باری در بازرسی قبل از سوار شدن برخورد کردم.

پس از گرفتن کارت پرواز واحراز هویت در حین عبور از گیت حفاظت سپاه بحث و جدل زن جوانی با کادر حفاظت سپاه فرودگاه اهواز نظرم را جلب کرد.گویا در کیف دستی این خانم هارد دیسک پورتابل شخصی اش بود که انان می خواستند محتویات انرا بازرسی و بررسی کنند . ولی آن خانم جوان با عنوان اینکه این حافظه شامل عکسها و فیلم خانوادگی و جزو مدارک کاملا شخصی می باشد و از دادن آن جهت بازبینی بدون مجوز قاضی خودداری می کرد و متقابلا نیز نیروی گارد سپاه نیز از سوار شدن ایشان به هواپیما جلوگیری می کردند. و در پایان زن جوان گفت که حاضر است از پرواز بگذرد ولی حافظه را جهت بازبینی در اختیارشان نمیدهد وبا پاره کردن کارت پرواز از گیت بازرسی به سالن ورودی فرودگاه برگشت. لازم به ذکر است عمل ایشان که نوعی دفاع از حق شهروندی بود نگاههای تحسین بر انگیز سایر مسافران را نیز به همراه داشت .

بیاموزیم که زیر بار زور نرویم

فروش منزل پلمپ شده زندانی سیاسی ارژنگ داوودی

2010-04-23T12:57:00.000-07:00

ایران پرس نیوز:بنابه گزارشات رسیده به "فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران" منزل شخصی زندانی سیاسی ارژنگ داودی که به دستور حسن زارع دهنوی معروف به حسن حداد و از متهمین اردوگاه مرگ کهریزک پلمپ و سپس آنرا به فروش رسانده است.

منزل و مجتمع آموزشی پرتو حکمت که از اموال شخصی زندانی سیاسی ارژنگ داودی می باشد در سال 1386 بدستور حسن زارع دهنوی معروف به حسن حداد پلمپ و سپس به فروش رسانده شد.هنگام پلمپ کردن منزل به خانواده آقای داودی اجازه بردن وسائل شخصی به آنها داده نشد و آنها تنها با لباسهایی که بر تن داشتند از منزل خارج شدند. در طی این مدت همسر آقای داودی به دلیل پلمپ بودن منزل شخصی آنها در آوارگی و شرایط سخت بسر می برد.خانواده داودی در طی این مدت مستمرا پیگیر آزادی زندانی سیاسی ارژنگ داودی و بازپس گیری منزل خود بودند ولی از پاسخ دادن به خواستهای به حق آنها خوداری می کردند.

فردی با نام مستعار مصطفوی بازجوی سپاه پاسداران در بند 2- الف زندان اوین که در دست سپاه پاسداران می باشد. خانواده آقای داودی را از منزل بیرون می کند و تمامی اسناد و مدارک این خانواده را ضبط و با خود می برد که از جمله آنها مدارک تحصیلی،شناسنامه و مدارک متعدد دیگر که بیش از 2 سامسونیت حجم داشته است با خود می برند.ولی تا مدتی موفق به ضبط سند منزل نشده بودند. در سال 1386 آقای داودی از زندان بندر عباس به مرخصی می آید. هنگامی که او در مرخصی بسر می برد. فردی بنام علی صلاحی سردار سپاه پاسداران و مدیر عامل باشگاه ورزشی پیام مشهد و فرد دیگری بنام مهدی عالم راستی به آقای داودی پیشنهاد می دهند که منزل شخصی اش که در پلمپ می باشد را به آنها اجاره بدهد. آنها به آقای داودی گفته بودند که ابتدا سند مالکیت منزل را باید ببینند تا بتوانند قرار داد اجاره را تنظیم کنند .پس از مشاهده سند منزل از آنجا خارج می شوند و لحظاتی بعد آقای داودی دستگیر و سند منزل همراه با سایر اسناد ضبط می گردد.

روز چهارشنبه 25 فروردین ماه زندانی سیاسی ارژنگ داودی و همسرش را به دادیاری شعبه 3 دادگاه انقلاب فراخوانده شدند. رئیس شعبه3 دادگاه انقلاب فردی بنام نمازی به آنها اعلام می کند که منزل آقای داودی از پلمپ شدن خارج شده است و آنها می توانند منزل را پس بگیرند و در آن زندگی کنند. نمازی رئیس شعبه 3 دادیاری دادگاه انقلاب به پلیس امنیت اطلاع دادکه منزل پلمپ شده را تحویل خانواده آقای داودی بدهند. پلیس امنیت منزل را تحویل آنها میدهد و آنها در حال آماده سازی منزل برای سکونت در آن بودند.ولی روز بعد هنگامی که به منزل مراجعه می کنند متوجه می شوند که قفل های درب منزل عوض شده است.گفته می شود که به دستور حسن زارع دهنوی برکنار شده از سمت خود و متهم کهریزک صورت گرفته است . فردی بنام محمود زارع بیدکی ادعای مالکیت منزل را می کند.این در حالی است که این منزل در پلمپ بوده است.در اینجا مشخص می شود که حسن زارع دهنوی معروف به حسن حداد از جمله کسانی است که جوانان دستگیر شده را به اردوگاه مرگ کهریزک منتقل می کرد . اقدام به تشکیل گروهی نموده است که اموال گرفته شده از مردم را تحت عنوان فروش به نامهای دیگری ثبت می کند تمامی این افراد از مامورین وزارت اطلاعات ،سپاه و حراست قوه قضائیه می باشند. نام 3 نفر از آنها که به قرار زیر می باشد . خانمی بنام نسرین کیانی که واسط اصلی حسن زارع دهنوی است و توسط این فرد اموال مردم که پلمپ شده است به نامهای دیگری به ثبت رسانده می شود . فرد دیگری که کامران راه پیما از عناصر اطلاعاتی و از زمین خوار معروف تهران می باشدبعضی از اموال غیر منقول توسط این فرد به فروش می رسد. او به خاطر رقابت بین باندهای مختلف در حال حاضر تحت تعقیب می باشد. منزل آفای دوادی توسط نسرین کیانی که از نزدیکان و معتمدین حسن زارع دهنوی است ابتدا در اختیار کامران راه پیما قرار می گیرد و او آن را به نام فرد دیگری بنام محمود زارع بیدکی است ثبت می کند.گفته می شود تا به حال صدها مورد از فروش اموال پلمپ شده توسط حسن زارع دهنوی صورت گرفته است.

از طرفی دیگر یکی از مسئولین دادگاه انقلاب که در حال حاضر در دفتر حسن زارع دهنوی معروف به حسن حداد مستقر می باشدوامیر خانی نام دارد به خانواده آقای داودی گفته است که حداد تخلف کرده است ولی ما قادر به انجام کاری نیستیم.نمازی رئیس شعبه 3 دادیاری دادگاه انقلاب که پرونده را از ابتدا در دست داشته است می گوید که حسن زارع دهنوی خلاف کرده است ولی هیچ کدام از آنها جرائت مقابله با این خلاف کاریهای او را ندارند.

خانواده آقای داودی به دفتر حقوق شهروندی مراجعه کرده اند و شکایتی دراین رابطه تنظیم کرده و خواستار رسیدگی به آن شدند. دفتر حقوق شهروندی اعلام کردند که معاونت امنیت حسن زارع دهنوی تخلف کرده است. دفتر حقوق شهروندی پرونده ای علیه حسن زارع دهنوی به شماره 50/88/92566 تشکیل و در مورخه 14 /11 /88 به دادسرای انتظامی قضات ارسال کرده اند. به خانواده آقای داودی گفته شده است که در اردیبهشت ماه دادگاه وی تشکیل خواهد شد.

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران، شکنجه و فشارهای غیر انسانی علیه زندانیان سیاسی و خانواده ها آنها و پلمپ کردن و فروش منازل آنها را محکوم می کند و از کمیسر عالی سازمان ملل و سایر مراجع بین المللی خواستار اقدامات عملی برای پایان دادن به فشارهای قرون وسطائی علیه مردم ایران است.

سيدعلی بيچاره روز كارگر تو راهه

2010-04-22T13:09:00.000-07:00

*** 11 اردیبهشت روز کارگر , روز اعتراضات سراسری مردم ایران در حمایت از کارگران ***

كارگران بيدارند از خامنه اي بيزارند

تصویر: فکر می کنید این پول ها به چه مصرفی می رسد؟

2010-04-22T12:41:00.000-07:00

فکر می کنید این پول ها به چه مصرفی می رسد؟

به تصویر زیر نگاه کنید و قدری با خود بیاندیشید

استخدام مزدور یکی از آن ها است.

حالا بازهم بروید و برای سرکوب خود در امامزاده ها سرمایه گذاری کنید !

با سپاس از وبسایت خبری پارس دیلی نیوز و سرباز

حکومت عدل اسلامی:خودکشی خانوادگی به دلیل فقر در استان کرمانشاه

2010-04-21T00:40:00.000-07:00

پارس دیلی نیوز:یک مرد روستائی ساکن یکی از روستاهای شهرستان كنگاور در استان کرمانشاه در یک خودکشی خانوادگی، خود را به همراه دختر و پسر نونهالش به گلوله سپرد تا به زعم خودش، خود و فرزندانش را از زندگی فلاکت بار نجات دهد. وي بعد از كشتن دختر 10 ساله و پسرش به خود نيز شليك كرده بود اما وي از اين خودكشي جان سالم به در برده است. این شخص روستائی دلیل این عمل را اینگونه عنوان می‌کند که ”نمی خواستم فرزندانم به عاقبت من دچار شوند.” با استناد به گفته های این شخص، عدم توانائی وی در تهیه مایحتاج اولیه زندگی و فقر شدید اقتصادی، وی را تا سر حد جنون پیش برده که به یک چنین عملی دست زده است.

آژانس ایران خبر

استاد شجاع الدین شفا، ادیب و مترجم سرشناس ایرانی در گذشت

2010-04-21T00:38:00.000-07:00

پارس دیلی نیوز

استاد شجاع الدین شفا، ادیب، پژوهشگر و مترجم سرشناس ایرانی شامگاه ۲۸ فروردین در پاریس درگذشت.

استاد شجاع الدین شفا در سال ۱۲۹۷ هجری شمسی در قم متولد شد.او تحصیلات عالی خود را در رشته ادبیات فارسی پس از دانشگاه تهران، در بیروت و پاریس ادامه داد و درجه دکترا دریافت کرد.

استاد شجاع‌الدین شفا مترجم کتاب سه گانه «کمدی الهی» اثر دانته، آثاری از گوته، و آندره ژید به زبان فارسی است.

او پیش از انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ در ایران، سمت های علمی فرهنگی گوناگونی از جمله ریاست کتابخانه ملی پهلوی، دبیرکل انجمن بین المللی ایران شناسان و معاونت فرهنگی دربار پادشاهی را بر عهده داشت.

استاد شجاع الدین شفا که از دانشگاه های رم، مسکو، اسپانیا و اتریش دکترای افتخاری دریافت کرد، پس از انقلاب شوم57 نیز کتاب هایی را در زمینه تاریخ اسلام و وضعیت جمهوری اسلامی نوشت که «تولدی دیگر» درباره تاریخ جمهوری اسلامی و تاریخ اسلام، «پس از ۱۴۰۰ سال»، و «از کلینی تا خمینی» از جمله آن آثار است.

آخرین کتاب او به نام «حقوق بشر، قانون بیضه و بمب اتمی» در سال ۲۰۰۷ منتشر شد.

****************

ویکی‌پدیا:

استاد شجاع‌الدین شفا مترجم کتاب کمدی الهی اثر دانته آلیگیری نیز هست. وی این سه گانه را قبل از انقلاب ایران به فارسی برگردانده‌است. همچنین کتابهایی از گوته (دیوان شرقی و غربی) و آندره ژید را به فارسی ترجمه کرده‌است.

قبل از انقلاب شوم سال ۱۳۵۷، سمتهای علمی فرهنگی مختلفی از جمله ریاست کتابخانه ملی پهلوی را بر عهده داشت که بعد از کتابخانه مجلس شورای ملی بزرگترين کتابخانه کشور به شمار می‌رفت.

سوابق اداری

معاون فرهنگی دربار شاهنشاهی

سفیر بین المللی ایران در امور فرهنگی

رئیس کتابخانه ملی پهلوی

دبیر کل شورای فرهنگی سلطنتی

دبیر کل انجمن بین المللی ایران شناسان

سمت‌های افتخاری

دکتر افتخاری ادبیات دانشکده رم

دکتر افتخاری تاریخ دانشگاه مسکو

عضو وابسته آکادمی سلطنتی تاریخ اسپانیا

عضو وابسته آکادمی هامر پورگشتال اتریش

جایزه بین المللی سال ۱۹۷۱ فلورانس

جایزه سلطنتی بهترین کتاب سال‌های ۱۳۳۵ و ۱۳۵۰

آثار

استاد شجاع‌الدین شفا نویسندهٔ کتابهای زیر می‌باشد

تولدی دیگر (دربارهٔ تاریخ جمهوری اسلامی و بخصوص تاریخ اسلام از صدر آن تا امروز)،

پس از ۱۴۰۰ سال (درباره مهدی، امام زمان شیعیان وپیدایش او از آغاز تا امروز)،

ازکلینی تا خمینی

و انسان خدا را آفرید و جنایات و مکافات را

آخرین کتاب وی که به نام «حقوق بشر، قانون بیضه و بمب اتمی» در سال ۲۰۰۷ منتشر گردیده‌است.

وی در کشور فرانسه زندگی می‌کرد .

روانش شاد و یادش گرامی باد

گزارش تصویری از ایران تحت حاکمیت رژیم جمهوری ننگین اسلامی

2010-04-19T12:30:00.000-07:00

نتیجه 31 سال حاکمیت الله تازی جنایتکار بر روی زمین

نتیجه 31 سال اجرای قوانین اسلام ناب محمدی در ایران

نتیجه 31 سال حاکمیت رژیم اشغالگر جمهوری کثیف اسلامی در ایران

*** برای دیدن تصاویر با اندازه بزرگتر و واضح تر لطفا بر روی هر تصویر کلیک فرمایید***

با سپاس از وبسایت خبری پارس دیلی نیوز

مرگ و ننگ بر رژیم اشغالگر جمهوری کثیف اسلامی در تمامیت و کلیتش

خودکشی زنی که از شدت فقر و تبعیض و قوانین زن ستیز به تنگ آمده بود

2010-04-19T12:17:00.001-07:00

پارس دیلی نیوز: فقر و تبعیض و قوانین زن ستیز از زنان قربانی می گیرد

بنابه گزارشات رسیده به " فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران " روز گذشته خانمی که از شدت فقر و تبعیض و قوانین زن ستیز به تنگ آمده بود در اعتراض به این شرایط طاقت فرسا اقدام به خودکشی نمود و خود را به زیر قطار در شهر کرج پرت نمود.

روز یکشنبه 29 فروردین ماه حوالی ساعت 12:30 در حالی که تعداد زیادی از مسافرین مترو در انتظار آمدن مترو بسر می بردند. خانمی که سن او بین 30 الی 35 سال بود و به نظر می رسید که در انتظار مترو بسر می برد.هنگامی که مترو در حال نزدیک شدن بود او ابتدا کیف خود را بر زمین گذاشت و زمانی را انتخاب نمود که امکان نجات او تقریبا غیره ممکن بود خود را به زیر مترو انداخت. مسافرین با دیدن این صحنه دردناک با صدای بلند شروع به فریاد زدند ،گریه کردن نمودند و همهمه آنها به هوا بر خواست .اما دیگر هم چیز تمام شده بود.

در مدت کوتاهی تعداد زیادی از مردم در آنجا تجمع کردند خیلیها که شاهد صحنه بودند با صدای بلند گریه می کردند و علت را در فقر و سرکوب وبیکاری و قوانین زن ستیزحاکم بر جامعه می دانستند و این تجمع بلافاصله به یک حرکت اعتراضی علیه رژیم تبدیل شد.

این بار باز هم زنی قربانی است در جامعه ای که تبعیض جنسیتی بصورت قانون در آمده است و با حدت و شدت و با بکار بردن تمامی نیروی خود تلاش برای به اجرا در اوردن آن را دارند.آنانی که حقوق اولیشان سلب شده است و قانونی هم وجود ندارد که به حمایت از آنها بپردازد.

تنها راهی که برای آنها باقی می ماند خودکشی ،خودکشی که نوعی اعتراض به این ظلم و ستم عریان و پایان ناپذیر در جامعه است .

جالب اینجا است که رئیس خط مترو بجای اینکه اقدام به نجات و فراخواندن کمکهای امدادی کند سعی در توجیه این حادثه بر آمده است و خطاب به مردم می گوید: می گویم موارد ایمنی را رعایت کنید ولی حاضرین در آنجا به او جواب می دهند:وقتی این کار از دردها حکایت می کند چه ربطی به قوانین ایمنی دارد.

فعالین حقوق بشر ودمکراسی در ایران

30 فروردین 1389 برابر با 19 آپریل 2010

گفتگویی تکان دهنده با پناهنده‌ای ایرانی در ترکیه

2010-04-19T12:15:00.000-07:00

پارس دیلی نیوز:خودنویس : شاید روزی برای هر فردی اتفاق بیافتد چیزی که برای سپیده رخ داده است. روزی که نه راه بازگشت داشت و نه راه رفتن، روزی که محکوم به ماندن شد در سرزمینی که آن را کشور دوم خواندند. سپیده از ۸ ماه زنده‌گی در این زندان سخن می‌گوید، زندانی در کشوری غریب، با زندان‌بانانی که هر روز به بهانه‌یی پول می‌گرفتند تا اجازه‌ی زنده‌گی به آن‌ها دهند. او می‌گوید: می‌ترسم بگویم، می‌ترسم از تمام آن چیزهایی که در ۸ ماه زنده‌گی در آن زندان دیدم حرف بزنم، شاید ما را پیدا کنند و به آن‌جا بفرستند.

فرزندش را از درس خواندن محروم کردند به دلیل این‌که توان پرداخت هزینه‌ی مدرسه را نداشت. روزی که او را با دختر ۹ ساله و همسرش به زندانی در استانبول منتقل کردند؛ در سالنی که ۱۵۰ زن، از کشورهای مختلف و با مشکلات و سوابق مختلف در میان‌شان بودند، در ساختمانی که سالن طبقه‌ی پایین‌اش مخصوص مردانی بود که به صورت قاچاق وارد خاک ترکیه شده بودند و در حال خروج از آن بودندو توسط پلیس ترکیه بازداشت شدند. سپیده و همسرش و دختر ۹ ساله‌شان محلی به نام «یابانجی شعبسی» وارد شدند تا یا به کشورهای‌شان بازگردانده شوند و یا به سازمان ملل معرفی شوند.

سه سال زندگی در سخت‌ترین شرایط در ترکیه، پناه‌جو بودن و به عنوان پناهنده شناخته نشدن، استیناف خوردن به پرونده در سازمان ملل، تحمل شرایط سخت و دیدن مردی که به عنوان همسر در گوشه‌ی خانه در حال کور شدن است از آن‌جهت که ۸ ماه گریه کرده و توان پرداخت هزینه‌ی عمل جراحی را ندارد را هر طور که شده تحمل کرده است، اما این روزها غم بزرگ‌تری گلوی‌اش را می‌فشارد و آن هم فرزندی است که در راه دارد و تا یک ماه دیگر به دنیا می‌آید و مادر و پدرش هیچ پولی برای به دنیا آوردن‌اش ندارند.

با سپیده در مورد تمام آن‌چه که در این سال‌ها در کشور ترکیه بر او گذشته صحبت می‌کنم. اولین در خواست‌ام از او بازگو کردن آن ۸ ماهی است که پلیس ترکیه او را بدون هیچ مدرکی در زندان نگه داشته و او می‌گوید: می‌ترسم بگویم، می‌ترسم از تمام آن چیزهایی که در ۸ ماه زنده‌گی در آن زندان دیدم حرف بزنم، شاید ما را پیدا کنند و به آن‌جا بفرستند.

برای‌اش می‌گویم: چنین نیست سپیده، تو دارای حق و حقوقی هستی به عنوان پناهنده، تو خودت را به سازمان ملل معرفی کردی و آن‌ها موظف‌اند که از تو حمایت کنند.

می‌گوید: دختر ۹ ساله‌ام در آن ۸ ماه صحنه‌هایی را به چشم دید که هر شب اشک می‌شد به چشم من و پدرش. غصه می‌شد در دل من که مادرش بودم، شب‌هایی که زنان مست روس را از دیسکوهای استانبول به داخل سالن می‌آورند، روزهایی که وارد توالت‌های زندان می‌شد و آن صحنه‌ها را می‌دید و چشمان کوچک‌اش گشاد می‌شد و زل می‌زد و زبان‌اش بند می‌آمد.

می‌پرسم به چه جرمی شما را به آن زندان منتقل کردند؟

می‌گوید: ما به دلیل مشکلاتی که در ایران داشتیم مجبور به ترک ایران، آن هم به صورت غیرقانونی، در شهر استانبول و در حالی‌که قرار بر این بود که به یکی از کشورهای اروپایی منتقل شویم به دست پلیس ترکیه افتادیم و ما را به زندان منتقل کردند، در این زندان اگر یک ایرانی وارد می‌شد، تنها چند روز می‌ماند اما ما را به دلیل این‌که مقداری پول به همراه داشتیم و هیچ یک از قوانین را نمی‌دانستیم به مدت ۸ ماه نگه داشتند و هر روز به بهانه‌یی از ما پول می‌گرفتند.

می‌پرسم: اجازه‌ی ملاقات با همسرت را داشتی؟

می‌گوید: شب‌ها به مدت ۱ ساعت می‌توانستم ببینم‌اش اما از آن‌جایی که می‌دانستند ما تحمل دوری از هم را نداریم و حاضر هستیم برای ملاقات با هم حتا پول هم بپردازیم، برخی شب‌ها اجازه‌ی ملاقات نمی‌دادند تا بیش‌تر از ما پول بگیرند. یک‌بار هم که قرار بود از سازمان ملل به آن ساختمان بیایند و از آن‌جا بازدید کنند، همه‌ی ما را از آن‌جا به زندان‌های دیگر و بدتر از آن‌جا منتقل کردند و وانمود کردند که در آن ساختمان مشغول بازسازی هستند تا سازمان ملل، آن‌ها را محکوم نکند.

چه شد که از آن‌جا بیرون آمدید؟

می‌گوید: ما پرونده‌ی خودمان را به سازمان ملل فرستادیم و آن‌ها کارهای‌مان را پیگیری کردند و حکم آزادی ما را صادر کردند و ما را به یکی از شهرهای کوچک ترکیه منتقل کردند.

می‌گویم: وضعیت پرونده‌ی شما در سازمان ملل الان در چه مرحله‌یی است؟

می‌گوید: پرونده‌ی ما در سازمان ملل استیناف خورده و از آن‌جایی که همسرم بسیار سرخورده و افسرده شده است، با وجود تلاش‌های مکرر، پرونده‌ی ما در سازمان ملل بسته شده است، همین فشارها باعث شده تا همسرم بینایی صد در صد چشمان‌اش را از دست دهد، پزشکان گفته‌اند اگر تا چند ماه آینده جراحی نشود، کاملا نابینا خواهد شد.

می‌گویم: چرا به سراغ جراحی نمی‌روی؟

با پوزخندی می‌گوید: چند سال به دلیل این‌که پول کافی نداشتیم، دخترم را نتوانستیم به مدرسه بفرستیم، دخترک‌ام که الان باید در کلاس سوم راهنمایی درس بخواند، کلاس پنجم ابتدایی است. آموزش فرزندم را نتوانستیم به درستی تامین کنیم، حالا چه‌طور می‌توانیم هزینه‌ی جراحی را بپردازیم؟ آن‌هم در شرایطی که هیچ نهادی در این کشور کم‌ترین کمکی به ما نمی‌کند.

از فرزندی می‌پرسم که در راه دارد...

این‌بار چشمان‌اش پر از اشک می‌شود و می‌گوید: نمی‌دانم، هر بار که به روز زایمان فکر می‌کنم گیج می‌شوم، با خودم می‌گویم حالا که حاضر نشدم با وجود شرایط سخت زنده‌گی، زنده‌گی را از او دریغ کنم، شاید به طریقی کمکی شود تا بتوانم او را به دنیا بیاورم.

می‌گوید: همسرم بی‌کار است، یا اگر شاغل شود به کارهای فصلی مشغول است، در خرج روزانه‌ی‌مان مانده‌ایم و تنها یک ماه به زایمان‌ام باقی مانده. نمی‌دانم پسرم چه‌گونه به دنیا خواهد آمد. برای‌اش دعا کن.

می‌گویم: در این ۳ سال سخت‌ترین‌ها را تجربه کرده‌ای، اما سالم زنده‌گی‌ات را ادامه داده‌یی، صبوری کن.

بغض گلوی‌ام را فشار می‌دهد. بعد از انتخابات خیلی‌ها از ایران خارج شدند، به ترکیه پناه بردند و از آن‌جا به کشورهای دیگر منتقل شدند، کمک‌های زیادی به آن‌ها شد، چه از نظر مالی و چه از نظر حمایت‌ در جهت تسریع در پرونده، اما حتا آن‌هایی که کمک می‌کردند، کم‌تر به یاد آن‌هایی بودند که از پیش از انتخابات در ترکیه بودند و بررسی پرونده‌های‌شان در سازمان ملل به دلیل خروج حدود 5 هزار نفر از ایران پس از انتخابات به تعویق افتاده است.

حالا من و شما می‌مانیم با وجدانی که باید در مورد این پناه‌جویان به قضاوت بنشیند. من و شما می‌مانیم و بار سنگینی که پس از آگاهی از وضعیت سپیده و سپیده‌ها بر دوش‌مان مانده است.

پی‌نوشت:

به علت ترس این پناهنده از بازگشت به زندان در ترکیه و تکرار خاطرات هولناکی که پلیس ترکیه برای آنان رقم زده است. برخی از اطلاعات هم‌چون نام و مدت زمان حضور وی در ترکیه حذف شده است. هم‌چنین برخی از وقایع بسیار تلخی که در این زندان بر وی گذشته است به خاطر همین مساله بازگو نشده است.

مشخصات این پناهنده نزد نویسنده و سایت خودنویس محفوظ است. کسانی که مایل به یاری رسانی هستند می‌توانند با ما تماس بگیرند تا نحوه کمک‌رسانی را از طرق قانونی پیگیری کنیم.

دستگيري های وحشيانه ماموران خامنه ای ، انداختن جوانان به داخل گونی

2010-04-19T12:12:00.000-07:00

پارس دیلی نیوز:گرگ های وحشی سید علی گدای خامنه ای هار شده اند ، دستگیری وحشیانه جوان 22 ساله و انداختن او به داخل گونی !

به گزارش آژانس ایران خبر ، روز يك شنبه 29فروردين ساعت 2130 يك خودروي پرايد با چهار سرنشين ازماموران حكومتي , در زعفرانيه, كوچه امامي يك جوان حدود 22 ساله را به صورت وحشيانه اي دستگير نموده وبا خود بردند.

سرنشينان اين خودرودر كوچه خلوت (امامي)كمين كرده بودند , هنگامي كه جوان وارد كوچه ميشود به سمت جوان يورش ميبرند , جوان باديدن اين صحنه قصد فرارداشت , اما يكي ازمزدوران اوراهل ميدهد, جزوه اي كه دست جوان بود داخل خيابان پرت ميشود , گوشي موبايلش به كناري مي افتد , سپس 4مامور حكومتي وحشيانه جوان راداخل گوني ميكنند ودر صندوق عقب خودرو انداخته وبا خود ميبرند. ازسرنوشت بعدي اين جوان هيچ اطلاعي دردست نيست .

گزارش تصویری،خرمشهر تفاوت چندانی با روزهایی که در اشغال عراقی ها بود، ندارد

2010-04-18T14:40:00.000-07:00

پارس دیلی نیوز:به گزارش «خبر آنلاین»، خرمشهر از معدود شهرهایی است که نامش به تقویم رسمی کشور راه یافته. روزهای سقوط و فتح خرمشهر به یکی از مهمترین نقاط عطف تاریخ این مملکت بدل شده‌اند که مقاومت جانانه و پیروزمندانه مردم در مقابل تهاجم خارجی را به یاد می‌آورند.

فاصله بسیار اندک خرمشهر تا مرز عراق موجب شد تا این شهر و مردمش به راحتی در تیررس عراق قرار گیرند و بیشترین صدمات را از این حملات تحمل کنند.

این شهر پیش از جنگ، بندری پررونق‌ و آباد و شهری شاد و خرم به حساب می‌آمد.

اما حالا خرمشهر پس از گذشتن 22سال از پایان یافتن جنگ, تفاوت چندانی با روزهایی که در اشغال بعثی‌ها بود، ندارد. در و دیوارهای سوراخ‌ سوراخ و ساختمان‌های همچنان مخروبه اما نه متروکه، سیمای جنگزده شهر را به تمامی حفظ کرده‌اند. درکمال تعجب، در اکثریت قریب به اتفاق همین بناها مردم، سکونت دارند.

ساختمان مشهور «شش طبقه»اش که زمانی برو بیایی داشت، حالا حال و روز عجیب و غریبی دارد.

و کارون پرشورش هنوز نه تنها باید لاشه قایق‌ها و لنج‌های کوچک و بزرگ را در خود تحمل کند که زباله‌هاو فاضلاب شهری هم امانش را بریده‌اند.

واقعا خرمشهر باید بیست و دو سال پس از پایان جنگ، مشکل فاضلاب و آب شرب داشته باشد؟

اینجا را که می‌بینی، یعنی این‌که یادگارها و خرابی‌های جنگ باید در همین موزه جمع‌آوری و حفظ شوند و خارج از موزه، پس از محو خرابی‌ها، همه چیز از نو ساخته شود تا خون زندگی دوباره در رگ‌های شهر جریان یابد. کاری که در تمام نقاط جنگ دیده دنیا و حتی کشور خودمان انجام شده و می‌شود. این وظیفه بدیهی دولت‌هاست. ولی معلوم نیست چرا خرمشهر از این قاعده مستثنی شده. تو گویی قرار است تمام شهر با حفظ همه خرابی‌هایش موزه دائمی جنگ باشد.

همین محرومیت‌ها و کم‌توجهی‌ها باعث شد بسیاری از خرمشهری‌های اصیل به شهرهای دیگر ایران یا کشورهای دیگر جهان مهاجرت کنند. خرمشهر نه از «سازندگی» و «اصلاحات» خیری دید و نه از «مهرورزی» طرفی بست، همان ماند که بود.

آنها که در بازسازی کشورهای دیگر اعم از «دوست و همسایه» و «دوست و برادر!!» این همه شوق نشان می‌دهند، چرا و با چه توجیهی چشم روی خرمشهر و مشکلات بی‌شمارش می‌بندند؟

واقعا کدام وجدان بیدار و منصف، می‌پذیرد که ایران در بازسازی «عراق» مشارکت کند ولی حال و روز خرمشهرش اینگونه باشد؟

انصافتان را شکر! حال و احوال جوان خرمشهری که میراث‌دار جنگی است که بر پدرانش و شهر و دیارش تحمیل شده، باید این باشد که از فرط بیکاری و رخوت، گوشه خیابان چرت بزند؟

حالا واقعا حق مردم خرمشهر پس از تحمل آن همه دشواری و آوارگی، این است؟ حق مردم خرمشهر به کنار، حق در و دیوار خرمشهر هم این نیست.

خرمشهر بیش از «ستاد دائمی بزرگداشت آزادسازی خرمشهر» به «ستاد دائمی بازسازی خرمشهر» صد در صد نیاز دارد.

دیدار از خرمشهر جداّ کار دشواری است، حتی اگر خرمشهری نباشید. اما این را بدانید که خرمشهر هنوز که هنوز است زیباترین و سرخ‌ترین غروب دنیا را دارد. بی‌تردید

«خرید و فروش کودک در ایران تحت حاکمیت ملایان»

2010-04-18T14:19:00.001-07:00

پارس دیلی نیوز:روزنامه لوموند روز جمعه در بخش فرهنگی نقدی درباره یک فیلم فرانسوی موسوم به «تهرون» ساخته نادرتکمیل همایون به چاپ رسانده است. این فیلم با عنوان فرانسوی Téhéran از روزگذشته در سینماهای پاریس و برخی دیگر شهرهاى فرانسه بروی پرده آمده است. لوموند، در این مطلب زیر عنوان «خرید و فروش کودک در کشور ملایان»، و درحالى که نظر مثبتی درباره «تهرون» ابراز و خوانندگان را به دیدن آن دعوت میکند، مى نويسد: فیلم سندی است کوبنده از واقعیت بیرحم اجتماعی در ایران تحت حاکمیت آخوندها درقالب یک فیلم پلیسی مهیج.

قتل یک کاسبکار کرد دیگر به دست نیروهای رژیم

2010-04-18T14:17:00.000-07:00

پارس دیلی نیوز:شامگاه پنجشنبه 26 فروردین‏ماه، نیروهای رژیم در حوالی رودخانه‏ی دره‏وران" منطقه"خاو میراوای" مریوان اقدام به تیراندازی علیه گروهی از کاسبکاران کرد نمودند.

خبرگزاری کردستان با اعلام این خبر افزود، بر اثر این تیراندازی، فردی به نام کیومرث، اهل روستای "باوه‏ریز" سنندج به شدت زخمی گردیده و در رودخانه سقوط نموده است. نامبرده سپس به علت شدت جراحات وارده، جان خود را از دست داد.

*****************

بازداشت 4 تن در پاوه به دست نیروهای رژیم

روز چهارشنبه 25 فروردین‏ماه، نیروهای رژیم در منطقه‏ پاوه، 4 تن را به نام‏های عثمان جوانمردی، سعدی احمدی، عبدالرحمان صالحی و عثمان رحیم‏پور بازداشت و روانه ‏ی زندان نمودند.

به گزارش خبرگزاری کردستان، این 4 تن پیشتر جهت یافتن کار به شرکت سد داریان" در "نودشه" مراجعه نموده و پس از آن که موفق به یافتن کار نشدند، دست به اعتراض زده و به همین دلیل بازداشت شدند.

گفتنی است مسئولین شرکت "سد داریان" در نودشه در استخدام کارگرانی که فاقد تأییدیه یا سابقه عضویت بسیج باشند، امتناع می‏ورزند. به همین دلیل نیز گروهی از مردم "نودشه"، روز 24 فرودین‏ماه با تجمع در مقابل این شرکت دست به اعتراض زدند. نیروهای رژیم نیز با ضرب‏وشتم و توهین به مردم، اقدام به متفرق ساختن آنان نمودند. روز بعد از آن نیز نیروهای رژیم چهارتن از شرکت‏کنندگان در این تجمع را بازداشت نمودند.

یادآور می‏گردد، شرکت سد داریان وابسته به سپاه پاسداران می‏باشد.

خبرگزاری کردستان همچنین می‏افزاید، شرکت "پایاب کوثر" که پیمانکار شرکت "آب نیرو" می‏باشد، پیشتر وعده داده بود برای تأمین نیروی کار این پروژه از مردم منطقه پاوه استفاده نماید، اما در حال حاضر از مردم سایر مناطق ایران برای کار در این پروژه استفاده می‏کند.

این مسئله سبب نارضایتی شدید مردم منطقه گردیده است.

ارسال از شهریار ایازی

تجمع خانواده بازداشت شدگان در مقابل زندان اوين

2010-04-18T14:13:00.000-07:00

ایران پرس نیوز:كانون حمايت از خانواده جان باختگان و بازداشتي ها:خانواده هاي بازداشت شدگان به صورت خستگي ناپذير هر شب براي پيگيري آزادي عزيزان در بندشان به جلوي زندان اوين مي روند و به تجمع خودشان براي گرفتن پاسخي از مامورين زندان ادامه ميدهند . خانواده يكي از زندانيان در بند ميگويد كه پسرش كه تنها نان آور خانه بوده است و باتعويض روغن ماشين خرج خود را در مي آورده فقط بدليل اينكه در جلوي مغازه خود ايستاده بوده در اسفند ماه بازداشت شده و همچنان دراسارت بسر مي برد . خانواده او هرشب به جلوي زندان اوين مي آيند تا بلكه از او خبري بگيرند .

اخراج 110 كارمند دانشگاه زابل

2010-04-18T14:11:00.000-07:00

ایران پرس نیوز:سایت عصر ایران: به گفته دانشجويان دانشگاه زابل پس از تعطيلات نوروزي 110 نفر از كارمندان اين دانشگاه اخراج شدند.

يكي از دانشجويان دانشگاه زابل كه نخواست اسمش فاش شود در گفتگو با فارس، اظهار داشت: دانشجويان بعد از تعطيلات سال جديد در دانشگاه زابل شاهد تعطيلي آزمايشگاه‌هاي عمومي و تخصصي دانشگاه و همچنين تعطيلي بسياري از گروه‌ها و كاهش ساعت كاري سايت كامپيوتر و وجود مسائل و مشكلاتي در قسمت‌هاي مختلف اداري دانشگاه بودند كه دليل اين موضوع اخراج جمعي از كارمندان دانشگاه زابل است.

وي با بيان اينكه اين تغييرات به نوعي بود كه دانشگاه زابل تقريبا حالت تعطيل پيدا كرده بود، افزود: با توجه به سياست‌هاي دولت عدالت محور!!! در مناطق محروم كشور و بحث مهاجرت نيروهاي بومي و همچنين كارمنداني كه با سنوات مختلف كاري در دانشگاه خدمت كرده‌اند و از كار بيكار شده‌اند، اين را مي‌طلبد كه مسئولان اين دانشگاه با همتي مضاعف!!! درصدد حل اين مشكل برآيند.

2010-04-16T03:00:00.000-07:00

در یک حرکت ملی و سرتاسری برای تحقیر سید علی گدای خامنه ای تریاکی جنایتکار، این ماه پول قبض آب را پرداخت نخواهیم کرد

لطفا اطلاع رسانی کنید

گفتگوی اختصاصی با شاهزاده رضا پهلوی، بصورت نوشتاری

2010-04-16T02:54:00.000-07:00

پارس دیلی نیوز

گفتگوی اختصاصی کیانوش رشیدی، خبرنگار و برنامه ساز رادیو صدای ایران(هوستون-ایالات متحدۀ آمریکا) با شاهزاده رضا پهلوی در شهر بُن(آلمان)

همانگونه که پیشتر به آگاهی رسید، در روزهای بیست و ششم، بیست و هفتم و بیست وهشتم ماه مارس سال 2010 میلادی، کنفرانس سالانه و سه روزۀ انجمن جهانی حقوق بشر در شهر بُن در آلمان برگزار شد.

درچارچوب این کنفرانس که حامی اصلی امسال آن، آقای "یژی بوزک"، نخست وزیر پیشین لهستان و رییس کنونی پارلمان اروپا بود، شخصیت های ایرانی در این کنفرانس شرکت داشتند.

بنابر گزارش رسانه های گروهی آلمان، شاهزاده رضا پهلوی، اصلی ترین مهمان کنفرانس نام برده شده در بالا بود.

شاهزاده رضا پهلوی، در طول این کنفرانس سه روزه، بارها در نشست های گوناگون آن شرکت کرد. شاهزاده رضا پهلوی در این نشست ها، در بارۀ اوضاع کنونی ایران و بویژه در بارۀ نقض حقوق بشر از سوی رژیم اشغالگر جمهوری اسلامی در میهن ما، سخنرانی کرد.

سخنان شاهزاده رضا پهلوی در رسانه های گروهی آلمان و در رسانه های گروهی فارسی زبان در روزن مرز بازتاب گسترده ای داشت.

در طول کنفرانس سه روزۀ انجمن جهانی حقوق بشر در بُن، رسانه های گروهی فارسی زبان و آلمانی زبان با شاهزاده رضا پهلوی به گفتگو پرداختند که بخش فارسی"دویچه وله"، رادیو صدای آلمان(دویچلند فونک)، "زِنیت"(ارگان رسمی کلیساهای کاتولیک جهان، که از سوی واتیکان منتشر می شود)، از جملۀ این رسانه ها می باشند. در آستانه و پیش از سفر شاهزاده رضا پهلوی به آلمان، گروه نویسندگان هفته نامۀ "اشپیگل"، با شاهزاده رضا پهلوی دیدار و گفتگو کردند. متن این گفتگو در ویژه نامۀ هفته نامۀ "اشپیگل"، که به ایران اختصاص داشت، چاپ شد.

در طول کنفرانس،شاهزاده رضا پهلوی با مهربانی، دو گزارشگر ایرانی را نیز برای گفتگو پذیرفت و به این دو گزارشگر امکان داد که پرسش های خود را با ایشان مطرح کنند: خانم اختر قاسمی، خبرنگار-عکاس، مقیم آلمان، که از سوی سایت "گویا" و "رادیو زمانه" در این کنفرانس حضور داشت و اینجانب( کیانوش رشیدی، ساکن آلمان و خبرنگار و برنامه ساز رادیو صدای ایران در هوستون ایالات متحده آمریکا).

گفتگوی شنیداری من با شاهزاده رضا پهلوی، بلافاصله از رادیو و تلویزیونهای فارسی زبان در برون مرز و از جمله رادیو صدای ایران-هوستون؛ برنامۀ تلویزیونی "ایرانبزرگ"، به مدیریت آقای سعید شمیرانی در تلویزیون"آریا"؛ برنامۀ "با هم میهنان" به مدیریت آقای "آرین وطنخواه" در تلویزیون"آریامهر"، پخش شد و در شبکه های اجتماعی اینترنتی و از جمله در "یوتیوب بین المللی "، "آی رپرت- سی اِن.اِن" و دیگر "یوتیوب"(یوتیوب ایرانیان در کانادا، یوتیوب ایرانیان در انگلستان، یوتیوب به زبان چینی و ژاپنی و...) و سایت های فراگیر همچون "پارس دیلی نیوز دات کام"،"سایروس نیوز دات کام"، سایت "رادیو بیست وچهارساعته صدای ایران-لس آنجلس"، سایت "تلویزیون یک"(کانال وان)، "مردم تی وی دات کام" و... قرار گرفت.

توجه رسانه های گروهی آلمان و رسانه های فارسی زبان در برون مرز به سفر شاهزاده رضا پهلوی به آلمان، از نقش بسیار مهم شاهزاده رضا پهلوی در اوضاع کنونی و آیندۀ سرزمین ما حکایت می کند.

گفتگوی اینجانب با شاهزاده رضا پهلوی، بصورت نوشتاری و با اندکی ویراستاری، در زیر می آید.

کیانوش رشیدی

بیست وپنجم فروردین ماه سال 7032 ایرانی

چهاردهم آوریل سال 2010 میلادی

کیانوش رشیدی:شاهزاده رضا پهلوی! درود می فرستم به شما از طرف شنوندگان رادیو صدای ایران در هوستون ایالات متحده آمریکا. به شما درود می فرستم از سوی مدیریت و کارکنان رادیو صدای ایران در هوستون. سال نو را به شما شادباش می گویم . امروز زادروز زرتشت بزرگ است، این روز را نیز به شما شادباش می گویم.

شاهزاده رضا پهلوی: سپاسگزارم، مرسی.

کیانوش رشیدی: شاهزادۀ گرامی! شما در سی و یک سال گذشته همواره تلاش کرده و تلاش می کنید که در راه اتحاد بین نیروهای سیاسی مخالف رژیم اشغالگر جمهوری اسلامی، یک وحدت بوجود بیاید. آنچه که امروز در شهر "بُن" اتفاق افتاد، یکی از آن گام هایی است که شما همواره خواستید که برداشته بشود و این گام برداشته شد. شما چه چه دورنمایی در آینده را می بینید که ما چنین جلساتی داشته باشیم و پیوندهایی میان شما و رهبران و مسئولین دیگر سازمانهای و احزاب اپوزیسیون در خارج از کشور ایجاد بشود.

شاهزاده رضا پهلوی: ببینید همانطور که فکر کنم برای خیلی از هم میهنانمان واضح است، امروز ما مواجه با یک مسئله ای هستیم که واقعا این یک مسئلۀ ملی است، یعنی مسئله ای است که خیلی فراتر از یک اندیشۀ حزبی و یا ایدئولوژیک، مواجه ما است و آن هم نظامی است که همچنان نقض کامل حقوق بشر و نبود آزادی در ممکلت ما را زیر دستش ما امروز متاسفانه بعنوان یک ملت می کشیم. همانطور که هم میهنان هم می دانند من بطور کلی معتقد هستم به یک راهکار و و یک آلترناتیو این نظام، در قالب یک نظام دمکراتیک و سکولار، و فکر می کنم بسیاری از جریانات سیاسی طرفدار دمکراسی در ایران، از هر جریانی که باشند، چپ یا راست؛ جمهوری خواه و یا مشروطه خواه، در نهایت و در کل می توانند هم سو و هم خواست باشند در آنچه که فکر کنم بستر مشترک خیلی هاست، یعنی حق انتخابات آزاد، حقی که مردم بتوانند تصمیم برای خودشان بگیرند که اصلا این نظام را می خواهند و یا نمی خواهند و در صورتی که نمی خواهند، چه چیزی را در مقابل داشته باشند. این یک موضوع جمعی است که مختص هیچ گروه و حزب خاصی نیست، بلکه خواستۀ نهایی و خواستۀ اکثریت مردم کشورمان است. بنابراین هرچه چقدر بیشتر هماهنگی و همسویی باشد، از نظر اینکه سر این مسایلی که می شود توافق وسیعی را ایجاد کرد و بر این محور همکاری و هماهنگی کرد، قطعا کار مخالفین نظام را خیلی موثرتر و نهایتا ساده تر خواهد کرد. در اصل حمایت بایستی از خواسته های مردم باشد و اکثریت مردم، بخصوص فعالین داخل کشور به آن شکل آنقدر نیازمند این نیستند که یک عده بخواهند فرض بکنید از خارج برایشان تعیین تکلیف بکنند، بلکه واقعا محتاج این هستند که تا آنجایی که ممکن است بتوانیم از خواسته هایشان حمایت، حالا چه فکری، چه ابزاری و اتصالشان به خودی و در سطح بین المللی انجام بشود که این درواقع جزو کارهایی است که به روزش طبعا سازمانها و فعالین سیاسی دارند انجام می دهند. حال چه در بخش حقوق بشرش، چه در بخش اطلاع رسانی اش و از نظر سازمانی و ساختاری. البته یک سلسله کمبودهایی در صحنه مشاهده می شود که امیدواریم از این طریق بتوانیم آن را برطرف کنیم.

کیانوش رشیدی: با سپاس از شما شاهزادۀ گرامی، با توجه به پرسش پیشین و پاسخی که شما به آن دادید، آیا این امکان وجود دارد که در آیندۀ نزدیک میان شاهزاده و رهبران دولتهای اروپایی و دولت ایالات متحده آمریکا، نه در سطح کنگره، چون ما ایرانیان می دانیم شاهزاده همواره تماس ها را در سطح کنگره، در سطح تماس با نمایندگان مجالس کشورهای مختلف داشته اند. با توجه به آنچه امروز در کشور ما پیش آمده است، آیا این امکان وجود دارد، با توجه به جنبشی که ما پشت سر گذاشته ایم وامیدواریم که فروننشسته باشد، آیا این وجود دارد که شاهزاده در آیندۀ نزدیک بار رهبران کشورهای اروپایی و آمریکا دیدار بکنند، همان کاری را رهبران کشورهای اروپایی انجام بدهند که برای نمونه دالایی لاما را می پذیرند، یا آن هنگام بانو آنگ سن سوچی[رهبر مخالفان دولت برمه] را پذیرفته بودند، یا رهبران اپوزیسیون در دیگر کشورها را. آیا چنین امکانی از دیدگاه شاهزاده وجود دارد؟

شاهزاده رضا پهلوی: زمانی که دولتمردان کشورهای خارج، علی الخصوص کشورهای با نفوذ و کلیدی فرض بکنید اروپا و یا حتی آمریکا متوجه بشوند که فراتر از صرفا محدوکردن دیالوگشان با این نظام و معرفین این نظام، بایستی فراتر از آن با مردم ایران و نمایندگان نهضت های دمکراسی خواه و آزادی خواه مخالف نظام هم باشد، آن موقع زمینۀ اینگونه دیالوگ ها خیلی بیشتر فراهم می شود، منجمله با شخصیت هایی مثل خود من که می توانیم در سطح بالایی، در سطح خیلی رسمی تری بقول معروف با رهبران این کشورها ارتباط داشته باشیم.البته در طول این سالها فرصت های بوده که من بتوانم-نه به شکل الزاما رسمی اش- ولی به شکل رسمی اش ارتباطاتی در بالاترین سطوح داشته باشم. ولی فکر می کنم یک مقدار امروز زمینۀ این کار از دید شرایط عینی کشورمان، بی صبری ای که مردم ایران امروز دارند نشان می دهند در اینکه دیگر این مسئله از این حرف ها گذشته، دنیایی که بنوعی واقعا مستاصل شده از دست این نظام و متوجه شده که علیرغم تمام تلاشهایی که بتوانند بنوعی این مسایل را رفع کنند، همچنان سرسختی نشان داده است این رژیم. مضافا بر ادامه رفتار ناپسندش با خود مردم کشورمان،فکر کنم زمینۀ این برخوردها را خیلی بیشتر فراهم خواهد کرد. بنابراین من هم به سهم خود امیدوار هستم که برای من نیز فرصت هایی بوجود بیاید که بتوانم در سطوح خیلی بالا با مسئولین دولتهای کشورهای مختلف، وارد صحبت های جدی و مذاکرات در ارتباط با حمایت هایی که می توانند از مردم ایران داشته باشند، با آنها در میان بگذارم.

کیانوش رشیدی: با سپاس دوباره از شما شاهزاده. من آخرین پرسش خود را با شما در میان می گذارم. و پرسش بدین شکل است که شما در گفتگویی با رادیو سرتاسری سوئد[بزبان فارسی]، بویژه به انسانهای ایرانی هوادار پادشاهی در ایران اشاره کردید و ار آنها خواستید که در راه شما حرکت کنند. امروزهم [در بُن] همین را گفتید. چه پیامی برای شنوندگان رادیو صدای ایران[هوستون]، که بیشتر آنها هوادار پادشاهی هستند، و چه پیامی برای هواداران پادشاهی[در میهن ما] دارید و چگونه این انسانهای ایرانی می توانند کمک شما باشند؟

شاهزاده رضا پهلوی:ببینید!من فکر کنم که ما در یک فازی هستیم که هر ایرانی دارای هر اندیشه ای که باشد، بمفهوم نوع نظامی که نوع دلخواهش است و یا حزب و ایدئولوژی ای که به آن اعتقاد دارد، امروز مواجه با شرایطی هستیم که اصلا فقدان آزادی و حقوق بشر در ممکلت ما هست. یعنی چه؟ یعنی خیلی قبل از اینکه خواستار یک آلترناتیو خاص و یا شکل نظام خاصی باشیم، قبل از هرچیز بایست طرفدار خواستار آزادی، دمکراسی و حقوق بشر باشیم. به همین منظور فکر می کنم کسانی که خودشان را طرفدار من می شناسند و کسانی که اصولا طرفدار نظام پادشاهی هستند، مسئلۀ شکل نظام را بایستی به زمانی موکول بکنند که این سوال در آن زمان پرسش خواهد شد که در فرم نهایی دمکراسی آیندۀ کشور، آیا از نوع فرض کنیم نظام پادشاهی، اکثریت مردم خواهان آن هستند و یا فرض کنیم از فرم جمهوری آن؟ خوب طبیعتا طرفداران نظام پادشاهی آن زمان می توانند، تمایل خودشان را از طریق آن انتخاب بکنند. ولی امروز وقت بحث بر سر جمهوری و یا پادشاهی مطرح نیست. مسئلۀ آزادی ایران مطرح است، مسئلۀ حق انتخابات آزاد که موجود نیست هست. مسئله این است که میزان تصمیم گیری و میزان مشخص کردن خواست مردم،صندوق رأی است که امروز از مردم گرفتند. اولین دغدغه و اولین اولویت ما این هست. بنابراین من به شکل اخص از طرفداران نظام پادشاهی می خواهم که مسئلۀ اولیه شان، مسئلۀ آزادی، دمکراسی و حقوق بشر باشد و رأی خودشان را آن روزی که زمانش خواهد رسید، به نوع نظام دلخواه خودشان بدهند و کلا امروز فقط اکتفا بکنند به دفاع از اصل دمکراسی و حقوق بشر.همین خواسته را از سایر هم میهنمانم[نیز] دارم. ولی طبیعی است که از طرفداران طبیعی خودم ، این انتظار را به شکل اخص داشته باشم که به همین منظور هم باز مجددا آن را بیان می کنم.

کیانوش رشیدی: شاهزادۀ گرامی! از شما بسیار، بسیار سپاسگزارم. با این همه دغدغه هایی که دارید.با این همه سفرها از این سو به آنسوی جهان، وقتتان را در اختیار رادیو صدای ایران در هوستون ایالات متحدۀ آمریکا قرار دادید. برای شما تندرستی آرزو می کنم. برای خانوادۀ شما، برای شاهدخت های گرامی، برای پرنسس عزیز، شهبانوی گرامی و تمام خاندان پادشاهی ما!

شاهزاده رضا پهلوی: خیلی سپاسگزارم ازتون، و با درود مجدد به هم میهنان عزیز، و باشد که این آخرین نوروز ما در خارج از مملکت ما بوده باشد، برای آنهایی که در خارج از کشور زندگی می کنند.

کیانوش رشیدی: سپاس بسیار شاهزادۀ گرامی!

http://www.kianooshrashidi.blogspot.com

سخنرانی شاهزاده رضا پهلوی در دانشگاه جرج واشنگتن :ایران، از دین سالاری تا مردم سالاری

2010-04-16T02:49:00.000-07:00

دکترمیلر از معرفی محبت آمیز شما متشکرم

خانمها و آقایان عصرتان به خیر

امشب بسیار خوشحالم که در دانشگاه جرج واشنگتن با شما هستم

چنانچه آگاهید من ارتباط خاصی با این دانشگاه دارم، همسر من تحصیلات دورۀ لیسانس و همچنین دورۀ دکترای حقوق را در این دانشگاه گذراند. به خاطر دارم که شبهای بی شماری را با بی خوابی در پی تکمیل نیازهای درسی یا آمادگی برای امتحاناتش می گذرانــد بنابر این می تـوان گفت که من نیز ماننـد شما یا لا اقل ماننـد همسرانتان این دوران را گذرانده ام.

حقیقتاً یکی از علائق من در چارچوب وظائفم این است که با رهبران آینده داد و ستد داشته باشم و امشب مایلم که نه تنها حقایقی را بازگو کرده بلکه احساسات هموطنانم را نیز با شما در میان بگذارم.

کشور من دوران بسیار نگران کننده ای را می گذراند. همچنانکه بسیاری از شما در ماههای اخیر شاهد تصاویر متعددی که بر روی فیس بوک – یوتوب و سایر رسانه ها منعکس می شده بوده اید و این تصاویر مرارت مردم ایران را در کنار بی رحمی رژیم ملایان به روشنی ترسیم کردند.

آن عده از ما که تمام زندگیمان را در پی احقاق مردم سالاری و حقوق بشر در ایران صرف کرده ایم مایل بودیم که چنین روزهایی و عواقب دردناک آن پیش نمی آمد. آنچه که در اطراف انتخابات تقلبی سال ۲۰۰۹ اتفاق افتاد مردم ایران را به نقطۀ عطفی کشاند که بازگشت از آن ممکن نیست و نتیجتاً رژیم نیز به تظاهر در راستای دین و ایمان، غرور ملی و انسانیت پایان داد.

تابستان گذشته مردم ایران به دست آورده هائی که در تاریخ سی و یک ساله جمهوری اسلامی بی سابقه بوده است نائل آمدند. برای بار اول مردم ایران قادر شدند که تظاهراتی را با ابعاد گسترده و بر علیه تمامیت گرائی وسلطۀ طلبی مذهبی ترتیب داده و هماهنگ کنند. این تظاهرات و اعتراضات تا به امروز ادامه دارند و از مقطع انتخابات ماه ژوئن عبور کرده و در واقع صلاحیت رژیم و رهبر آن خامنه ای را زیر سئوال برده اند.

شهامت و ارادۀ این قهرمانان بی نشان در مقابل ظلم، بی عدالتی و شقاوت رژیم تحسین مردم جهان را برانگیخت و شالودۀ آنچه که اولین انقلاب سدۀ بیست و یکم یا انقلاب تویتر یا انقلاب سبز نام گرفت ریخته شد.

ملموس ترین نتیجۀ حرکت سبز این است که امروز جهان از یک سو به درک بهتری از ماهیت واقعی این رژیم دست یافته و از طرفی نیز به واقعیت آرمانها و خواستهای مردم ایران پی برده. پرده از چهرۀ رژیم برگرفته شده. نهایتاً من اطمینان دارم که کشور من از این ظلمت رهائی خواهد یافت. ایرانیان بر اینان چیره خواهند شد و این رژیم به دست مردمانش سقوط خواهد کرد. چنانچه مایل باشید که از گفته های من فقط یک نکته را بخاطر بسپارید اجازه دهید آن این باشد که تلاش مردم ایران برای دستیابی به مردم سالاری و حقوق بشر و همچنین احیای شأن و احترامشان ادامه دارد هر چند در زمرۀ خبرهای ارائه شده در این کشور قرار بگیرد یا نه. این تلاش به همت جوانانی که نگاهشان بجای گذشته معطوف به آینده است به ثمر خواهد رسید.

اجازه بدهید قدمی به عقب برداریم تا ببینیم چه عواملی ما را در این مقطع تاریخی قرار داده اند. البته ما نباید میدان دیدمان را صرفاً به انتخابات سال گذشته و عواقبش محدود کنیم چنین کاری سی سال مقاومت را دست کم خواهد گرفت و به ورطۀ فراموشی خواهد کشاند. آنچه که امروز در ایران اتفاق می افتد سالها ست که در حال بنا و شکل گیریست. کما اینکه وقایع تابستان گذشته نمایانگر لحظۀ مشخص شدن روندها و انسجام هموطنانم از هر گذر و از هر باور سیاسی در مقابل رژیم بود. این گذر راه سهل و آسانی نبوده. بعنوان فردی که خود را دانش پژوه حرکات بدور از خشونت و نافرمانی مدنی تلقی می کند می توانم تأئید کنم که تلاش در مقابل رژیمهای خشن و سرکوبگر هیچگاه ساده و بی خطر نیست.

طی سالها مهمترین مانعی که بر سر راه هموطنانم قرارداشته نبود سازماندهی گسترده و امکان ایجاد هماهنگی در زمینه تلاشهایشان است. محدودیتهای شدیدی در زمینه های ارتباطات اطلاع رسانی، گردهم آئی و سخنرانی که بر آنها اعمال شده باعث آن شده که قشرهای مختلف جامعه امکان اینکه گردهم آمده و اعتراضات علیه رژیم را به گوش هم رسانند را نداشته باشند. از نقطه نظر تاریخی مخالفت با رژیم ملایان به ابراز ناخرسندی های پراکنده محدود می شده. برای مثال در جائی دانشجویان و در جایی دیگر کارگران یا زمانی زنان یا معلمان معترض بودند. در گذشته تمامی ابراز مخالفتها در اسرع وقت و با شقاوت نیروی امنیتی رژیم در هم شکسته شده اند. نتیجتاً و بر خلاف تذکرات برخی از ما کمتر کسی در سراسر جهان از اینکه در این سه دهه چه پدیده ای در حال شکل گیری و تبلور است مطلع بوده.

هرچند که رژیم ممکن است دچار اشتباه محاسبه و یا پریشان خاطری از بابت نزاعهای درونی شده باشد ولی هموطنانم به یک واقعیت ملی روشنگرانه دست یافته اند. و درلوای آن قابلیت سازماندهی یک قیام گسترده را پیدا کرده اند. برای اولین بار در این سی سال این مردم توانستند که پنجه ای را که رژیم بر گلوگاه ارتباطشان با خارج می فشرد را در هم بشکنند. برای اولین بار مردم دارای صدا، هویت و حرکتی که هادی آن خودشانند شدند. برای اولین بار پس از سی سال جهانیان چهره واقعی ایرانی را شناختند. دانستند که آنان که هستند و چه میطلبند، آزادی! بالاخره برای اولین بار در عرض سی سال جهان این چهره واقعی را نیز دید. وقاحت، شقاوت، سلطه گرائی، اشاعۀ افراط گرائی و اقامه قدرت از طریق مشت آهنین.

در داخل ایران مردم از هر موقعیتی برای لطمه زدن به وضع حکومتی رژیم استفاده میکنند. ایرانیان خارج از کشور که در میانشان هستند کسانی که حتی وطنشان را ندیده اند در تلاشند تا در زمینۀ وقایع داخل آگاهی رسانی کنند. آنان در چندین قاره به برگذاری تظاهرات پرداختند. در همین منطقه و در مجموعۀ تجاری ناسیونال نیز تظاهراتی برگذار کردند که در آن میان با تکیه بر اتحادشان با هم میهنان داخل کشور و استفاده از دستبندهای سبز به جمع آوری امضاء پرداختند و در ضمن به مکاتبه با قانون گذاران و هیئت تحریریۀ رسانه ها نیز ادامه میدهند. بسیار باعث خرسندی من است که میبینم چگونه وقایع دردناک داخل ایران هموطنانم را اینگونه برانگیخته. تنها راه نجات عموم ما از این کابوس مردم سالاری و تعهد بی چون و چرا به حقوق بشر برای فرد فرد ایرانیان میباشد. اتحاد ما این رهائی را تسریع خواهد کرد.

فراتر از این به همت عدۀ بیشماری قهرمان بی نام و نشان خبرهائی که از داخل بدست رسیده در تارنماهای بی شماری انعکاس یافته و بریده های تصویری آن در رسانه های عمدۀ جهان قابل رویت می باشد. ما بسیار تحت تاثیر شرکت تویتر و تصمیم به تعویق انداختن بسته شدن سرویس شان به صِرف کمک به تظاهر کنندگان ایران قرار گرفتیم و از این بابت از آنان سپاس گذاریم. این حرکت تویتر را میتوان با رفتار شرکتهای نوکیا و زیمنس که فن آوریهای مقابله با مردم همچون کنترل و جاسوسی اینترنتی را به رژیم فروخته اند قیاس کرد.

یکی دیگر از نتایج اتفاقات تابستان ۲۰۰۹ این بوده که جهانیان به مسئلۀ حقوق بشر در ایران و یا نبود آن توجه دقیق تری مبذول میدارند. جامعۀ بین المللی مستمراً تحولات ایران را بیش از هر زمان دیگر تحت نظر گرفته. در هفته های اخیر تعداد زیادی از ارگانهای دولتی و غیر دولتی در ارتباط با بحران حقوق بشر در ایران بیانیه هائی صادر کرده اند. وزارت خارجه آمریکا در گزارش سالانه ای که در زمینۀ حقوق بشر تهیه کرده عنوان میکند که هر چند فشار بین المللی بر حکومت ملایان افزوده شده وضعیت حقوق بشر از زمان انتخابات اعتراض برانگیز تابستان سال گذشته تا کنون وخیم تر شده.

ضمناً وزارت خارجه نگرانی خود را از تحت فشار بودن اقلیتهای مذهبی تیز ابراز کرده. در ماه فوریه در جلسۀ شورای حقوق بشر سازمان ملل در نشستی در زمینۀ بازنگری، جمهوری اسلامی متعهد شد که قوانین بین المللی را رعایت کند ولیکن پس از گذشت زمانی کوتاه توصیۀ سازمان ملل در مورد کنار گذاری تبعیض نسبت به بهائیان ایرانی را رد کرد.

ده ها باورمند به ادیان اقلیتی منجمله بهائیان، مسیحیان و کلیمیان تحت اتهامات واهی در زندانها بسر میبرند. در دادگاههای رژیم که متهمین از داشتن ابتدائی ترین حقوق همچون داشتن وکیل مدافع محرومند دولت مشخصاً به تعهدات خود در برابر موازین بین المللی حقوق مدنی و سیاسی پشت کرده است. فراتر از آن سازمان عفو بین المللی موارد دیگری را که در طی آن دانشگاهیان، پزشکان، روزنامه نگاران، هنرمندان و رهبران اتحادیه ها حقوق اولیه خود را از دست داده اند و زندانی شده اند را به ثبت رسانده و جالب تر از آن ماه گذشته سازمان خبرنگاران برون مرز مدعی شد که یک سوم خبرنگاران زندانی شده جهان در زندانهای ایران بسر میبرند.

همین امشب که بـا شما سخن میگویم امیر انتظام کـه طولانی ترین دورۀ زندان سیاسی را گذرانـده در منزلش تحت نظر می باشد. او پس از سی سال از امضا یک توبه نامه که منجر به آزادی وی میشد امتناع ورزیده. یک رهبر روحانی مطلع به نام آیت الله بروجردی هم اکنون در زندان تحت شکنجه های روحی و جسمی بسر میبرد. ایشان اجازۀ انتقاد از رفتاری که رژیم بنام مذهب می کند را به خود داده بود و خواستار جدائی دین از حکومت شده. در هفته های گذشته ما شاهد فرار موجی از وبلاگ نویسان، روزنامه نگاران و فعالان سیاسی و پناهجوئی آنان از اردوگاه های مستقر در ترکیه و عراق و شرایط رقت بار زندگی آنان در این اردوگاه ها بودیم این افراد نباید به هیچ وجه فراموش شوند. فرد فرد آنان نمایانگر طبع قهرمانانۀ مردم ایران می باشند و شرایط آنان روشنگر قساوت تحمل ناپذیر رژیم است.

هموطنان من بیش از این قادر به تحمل وضعیت موجود نیستند. بیش از پیش راه کار به جهت یک نغییر سیاسی اساسی در ایران متمایل می شود. قانون اساسی ملایان در بطن خود و از ریشه معیوب است و برای پیش برد ایران باید تعویض شود. تفکر تغییر رژیم خصوصاً در ایالات متحده بحث انگیز بوده و این تفکر را در برخی برانگیخته که الزاماً تغییر رژیم از طریق نیروهای خارجی و یا دول خارجی باید صورت بگیرد. ولیکن این تفکریست اشتباه و باید بیافزایم که تفکریست بسیار ناگوار. من همواره ابراز کرده ام که دخالت در امور و یا حمله به کشورم از جهت مواضع خارجی ناخواسته ناگوار و اشتباه می باشد و از هر جهت با منافع ایران و جامعۀ بین المللی در تناقض است. چنین حرکتی صرفاً رژیم را گستاخ تر و مردم را در راه دفاع از سرزمین متحد خواهد کرد. دقیقاً بر اساس همین احساس بود که من در سال ۱۹۸۰ در زمانی که صدام به ایران دست اندازی کرد شخصاً داوطلب شدم که به نیروی هوائی ایران بپیوندم که البته این درخواست از جهت رژیم ملایان پذیرفته نشد. حمله به ایران حمله به یک یک وطن پرستان است. بنابراین من معتقد و مصرم که تغییر رژیم محتمل است و باید از طریق ایرانیان و فقط از جانب ایرانیان انجام پذیرد. تغییر از خارج نه مشروعیت خواهد داشت و نه دوام.

گذشته از اینکه رژیم ملایان زورگو و منفور است با نگاهی به قانون اساسی آن به این نتیجه می رسیم که تنها راه رسیدن به یک تغییر اساسی در حیطۀ سیاسی در ایران رسیدن به مرحلۀ داشتن مسئولیت و شفافیت در سیاست است. در قانون اساسی باصطلاح رژیم اسلامی چندین مورد و اصل غیر دموکراتیک گنجانده شده بنابراین چنین دولتی قادر نیست که نمایندگی مردم را بعهده گیرد یا در خدمت آنان باشد و همچنانکه در تابستان گذشته مشاهده شد برگزاری هر تعداد انتخابات این کم و کاستها را از میان نخواهد برد. در چار چوب قانون اساسی جمهوری اسلامی هیچ روش قانونی که از طریق آن مردم بتوانند رژیم را زیر سئوال برده و مسئول قراردهند گنجانده نشده.

برای روشن شدن این کاستی ها می توان به مورد انتخابات اشاره کرد. انتخابات در ایران آزاد نمی باشد. بر طبق آئین قانون اساسی یک هیئت غیر مسئــول و انتصابی اکثــریت داوطلبین را طبـق ضوابطی مردود شناخته و از دور خارج می کنند. انتخابات در ایران ساختگی است زیرا همچنانکه در سال گذشته شاهد آن بودیم رژیم برای پیشبرد مقاصدش به هر حیله ای متوسل می شود. بنابر این انتخابات در ایران دموکراتیک نبوده و این فقط منحصر به یک گروه و تقلب آنان در تابستان گذشته نیست. حقوق ایرانیان مرتباً به یغما میرود و این تعبیرات هجوآمیز در قانون اساسی رژیم مندرج است.

از طریق تغییرات ساختاری در سیاست هموطنانم قادر خواهند شد که قدمهای لازم را در جهت احقاق مردم سالاری و حقوق بشر برای ایران بردارند. البته تغییر به تنهائی حلال همه مشکلات نیست. در فردای انحلال این ساختار سیاسی ایرانیان باید دولتی که پاسخگوی نیازهای آنان و حامی حقوقشان باشد را شکل دهند

برای آینده ایران من شخصاً همیشه طرفدار برپائی یک مردم سالاری سکولارکه در آن جدائی شفاف مسجد از دولت درج شده باشد هستم. من قانون اساسی که بر پایۀ اعلامیه جهانی حقوق بشر تدوین شده باشد را ترجیح میدهم. گذشته از باور شخصی، من اطمینان دارم که با صرف زمان کافی و داشتن گفتمان لازم در مجامع عمومی مردم سالاری خواستۀ اکثریت ایرانیان و خصوصاً جوانان امروز خواهد بود. با توجه به نشستهای متعددی که با مخالفان رژیم خصوصاً سبزهای داخل و خارج ایران داشته ام اعتقاد من براین باور استوارتر شده. این بار زمانیکه حاکمیت به مردم بازگردد آنها دولتی را خواهند خواست که با مشروعیت و به نمایندگی مردم با حس مسئولیت و با شفافیت عمل کند تا با تداوم باقی بماند.

البته در این فرایند نقش جامعۀ بین المللی بسیار مهم است و از من بارها سئوال شده که جامعۀ بین المللی در این راستا چه باید و یا چه می تواند انجام دهد.

اگر بتوان پنداشت که جامعۀ بین المللی از آرزوهای واقعی هم وطنانم با خبر است، واضح است که از رفتاری که منجر به تضعیف تلاش آنها برای دستیابی به آزادی در حین تقویت دیکتاتوری که بر علیه آن مبارزه می کنند باید امتناع ورزند. برای نمونه شرکتهای نوکیا و زیمنس که قبلاً به آنها اشاره شد باید در قبال فروش فن آوریهائی که به رژیم در ارتباط با جاسوسی علیه مردم کمک میکند جوابگو شوند. شهروندان کشورها یا نمایندگان آنها می توانند با فرستادن پیامهای اعتراض آمیز و تهدید به تحریم و یا اعتراض کردن به عنوان سهامداران این شرکتها از بی تفاوتی آنها نسبت به مردم ایران بکاهند. بالعکس با تأمین اینگونه فن آوریها و نرم افزارها برای مردم ایران می توانند از گرفتاریهای آنها در زمینۀ ارتباطات و خطرات ناشی از آن جلوگیری کنند. شرکتهای فن آوری اینترنتی دیگر میتوانند با همکاری با ایرانیانی که در زمینۀ ارتباطات فعالند محصولاتی را برای برخورد با این مشکلات و ایجاد ارتباطات بی خطر بوجود بیاورند. بنیادها نیز می توانند از ایجاد این فن آوریها و همچنین در زمینۀ پناهندگان ایرانی حمایت مالی کنند. اجازه بدهید که روشن تر بازگو کنم، هیچ کس انتظار ندارد که جامعۀ بین المللی برای منافع مردم ایران نسبت به منافع خودشان اولویتی در نظر بگیرد ولیکن زمانی که این منافع در جهات موازی در حرکتند جامعۀ بین المللی هم می تواند و هم باید از جنبش مشروع و به حق مردم ایران علیه ستمگران حمایت کند.

برای نمونه اجازه بدهید که منافع جامعه بین المللی را در ارتباط با ایران یا متأثر شده از ایران برشماریم در یک نگاه کوتاه این موارد به نظر خواهد آمد: حفظ حقوق بشر- جلوگیری از اشاعۀ تروریسم بین المللی پایان بخشیدن به مناقشات خاورمیانه- کنترل ازدیاد سلاح هسته ای و تضمین ثبات در حوزۀ خلیج فارس.

من بارها در مقالات و مصاحبه ها عنوان کرده ام که شاه کلید برای برخورد با این نگرانیها مردم سالاری و حقوق بشر در ایران است. اگر از هیچ لحاظ دیگری نسنجیم، صرفاً به لحاظ هم نظر بودن ایرانیان با سایر مردم جهان در این مورد می توان گفت که تمامی این نگرانی ها از طریق ایجاد مردم سالاری در ایران رفع خواهند شد. به عبارتی دیگر در جائی که مسائلی چون دسترسی ایران به امکانات هسته ای نگران کننده است چنین مسئله ای خود به خود زمانیکه مردم ایران در نحوۀ حکومتشان سهیم باشند حل خواهد شد. یک خوانندۀ رپ زیر زمینی چنین میگوید: " ما نان می خواهیم و آنها به ما کیک زرد میدهند" فکر می کنم که این حرف بیانگر اولویتهای مد نظر مردم ایران است. من مطمئنم که یک ایران مردم سالار، متعهد به صلح و عدم تکثیر و استفادۀ سلاحی از فن آوری هسته ای خواهد بود. اعتبار بین المللی ما بدون شک متکی به شفافیت و تعهد به التزاماتیست که ما امضا کننده آنیم همچون ان-پی-تی

با تأیید این مهم که جامعۀ بین المللی و منافع ایران به هم متصل و مرتبطند مردم و دُوَل جهان برای ابقای منافع خود باید از چالش مردم ایران در راه احقاق آزادی و مردم سالاری حمایت عملی کنند. اجازه دهید که یادآور شوم که حمایت عملی از مردم ایران برابر با دخالت خارجی و یا تقلیل دادن مشروعیت حرکت مردم ایران نمی باشد.

برای نمونه میتوان از حرکت همبستگی مردم لهستان و حرکت ضد تبعیض نژادی مردم آفریقای جنوبی نام برد. دنیای آزاد فریادهای آزادی خواهانه آنان را شنید نهایتاً به وضعیت موجود از طریق کمک رسانی خاتمه داد. در هر دو مورد پشتیبانی مفرط بین المللی از مردم و اعمال فشار مستقیم به دولت مورد نظر وجود داشت و حائز اهمیت است که اشاره شود که در هر دو مورد در لهستان و آفریقای جنوبی مهمترین عامل اهرم فشار داخلی یعنی خود مردم بودند که این تغییرات را بوجود آوردند. اهرمهای فشار خارجی همچون تحریمهای اقتصادی به این اهداف کمک کرد ولی خود هدف نبود. حتی اگر هدف تغییر رفتار رژیم باشد هیچ عاملی همچون فشار داخلی که در کوچه و برزن محسوس شود چنین رژیمهائی را وادار به این امر نمی کند. بنابر این همانگونه که برخی از جوامع رهائی یافته در آفریقا یا اروپای شرقی شاهدند حمایتهای سنجیده جامعۀ بین المللی می تواند عامل کلیدی برای ایجاد تغییر در ایران شود.

در خاتمه باید گفت که برگزاری مفتضحانه انتخابات سال گذشته و عواقب آن از طرفی درک عمیقی از ماهیت اصلی رژیم ملایان ارائه داد و از طرفی دیگر خواسته های واقعی مردم ایران را بر ملا کرد. بیش از هر زمان دیگر خطی که هموطنان مرا از رژیم جدا میکرد بر زمین این بازی نقش گرفت. در ماههائی که در پی حوادث تابستان گذشته طی شد مردم این تفاوت فاحش را مرتباً یادآور شدند. یکی از شاخص ترین شعارهای آنها که خطاب به آقای اوباما بر زبانها رانده میشد یک گزینه اصولی را عنوان میکرد."اوباما اوباما یا با اونها یا با ما" این شعار که در قالبی ساده در واقع بیانگر این مطلب است که اگر شما از تظاهر کنند گان حمایت نکنید مفهوم آن این است که از ظالمان و ستمگران حمایت میکنید

اگر قرار بر این شود که ما از وقوع احتمالات شومی که در زمانی نه چندان دور به واقعیت خواهند پیوست پرهیز کنیم باید تائید کنم که روزنۀ زمانی حساسی هم برای هموطنانم و هم برای جامعۀ بین المللی موجود است. تنها گزینه ای که به پیروزی هر دو طرف منجر خواهد شد بسیار ساده است ولیکن مستلزم تعهدیست که لازمۀ این چنین ثمره ای میباشد. مردم ایران را حمایت کرده و نیرو رسانی کنید- آنها خودشان کار را تمام خواهند کرد. اما باید سریع عمل کرد. زمان آن هم اکنون است.

سال گذشته هموطنان پرشهامت و بردبار من خصوصیاتی را که آنان را از این ظالمان متمایز میکند در معرض دید عموم قرار دادند. در مقابل خشونت رژیم صلح آمیزانه رفتار کردند و در مقابل نفرت رژیم با گذشت رفتار کردند. در حین چند پارگی رژیم با هم متحد بودند زمان نا امیدی رژیم امیدوارتر شدند و آنگاه که فریاد آزادی برآوردند رژیم بر آنها باران ظلم و ستمش را بارید.

شما می توانید شاهد اولین تلاش نسل خود در راه احقاق منزلت بشری شوید. برادران و خواهران شما در آن سوی جهان از همان اینترنتی که شما استفاده می کنید برای بزیر کشاندن یکی از بی رحم ترین رژیمهای جهان استفاده کرده و این مهم را با اعتقاد و شهامت پیگیری میکنند. نسل شما به نوعی که از این فن آوریها استفاده میکنند مرا به این باور رسانده که حکومتهای مطلقه به زودی از آن گذشته خواهند شد. در جائی که اطلاع رسانی به سهولت در جریان است هیچ انسانی قادر نخواهد بود انسان دیگری را فریب داده و مطیع خود کند. این را ما از شما آموختیم. حقیقت قادر است در آنی به اقصی نقاط جهان انتقال بیابد. حقیقت ایران و مردم ایران را مدام بازگو کنید. ایرانیان هم اکنون بیش از هر زمان دیگر به شما نیاز دارند نجات ایران در دست نسل شماست. این گفته دکتر مارتین لوتر کینگ را به دل بنشانید که: "در پایان راه ما گفته های دشمنانمان را فراموش خواهیم کرد ولی سکوت دوستانمان را به خاطر خواهیم سپرد"

پایان

دانشگاه جرج واشنگتن

۱۳ آوریل ۲۰۱۰

لینک مستقیم

زنده باد شاهزاده رضا پهلوی

نگذارید خون فرزندم پایمال شود

2010-04-16T02:44:00.001-07:00

پارس دیلی نیوز:در جریان ناآرامی هایی که از اواخر بهار سال گذشته و در پی اعلام نتایج انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری ایران در این کشور آغاز شد، دهها نفر کشته شده اند. از همان زمان پرونده هایی، اغلب در دادسرای جنایی تهران مفتوح شده و به استثنای پاره ای از موارد از جمله موضوع پرونده کهریزک، سایر خانواده هایی که فرزندان، همسران و یا والدین خود را در جریان اعتراضات خیابانی از دست داده اند، همچنان در انتظار رسیدگی سریع و عادلانه به پرونده هایشان هستند.

محمد کریم بیگی، پدر مصطفی، جوان ۲۷ ساله ای است که زمستان قبل و در خشونت های ظهر عاشورای تهران کشته شد. او به بخش فارسی بی بی سی گفت که "فرزندش به ناحق کشته شده و شکایتش تاکنون به جایی نرسیده است."

آقای کریم بیگی می گوید: "از تمام جوامع حقوق بشری و از تمام کسانی که فعالیت های انسان دوستانه می کنند، می خواهم که صدای مرا به همه جا برسانند و نگذارند که خون بچه من پایمال شود."

به گفته محمد صالح نیکبخت، وکیل دادگستری در تهران، پرونده کشته شدگان حوادث پس از انتخابات ایران در دستگاه قضایی این کشور در حال رسیدگی است و او این پرونده ها را به دو گروه عمده تقسیم می کند.

آقای نیکبخت به بخش فارسی بی بی سی گفت که گروه اول کشته شدگان حوادث اخیر ایران افرادی بودند که در بازداشتگاه کهریزک کشته شدند.

به گفته آقای نیکبخت: "در جریان برگزاری دادگاه رسیدگی به متهمان کهریزک که در نوع خود از استانداردهای قضایی برخوردار بود، بعضی از مسئولان این بازداشتگاه تحت تعقیب قضایی قرار گرفته اند و خانواده قربانیان هم تقاضای قصاص آنها را کرده اند."

در روزهای پایانی سال ۱۳۸۸ سازمان قضایی نیروهای مسلح ایران اعلام کرد که در ششمین جلسه این دادگاه، کیفرخواست صادره علیه دوازده متهم پرونده کهریزک خوانده شده است.

اما خانواده هایی هم هستند که شاکیان گروه دوم پرونده های کشته شدگان حوادث انتخاباتی ایران را تشکیل می دهند.

مطابق قوانین ایران اگر اولیای دم به دریافت دیه راضی شوند، قوه قضائیه باید خون بهای آنها را از محل بیت المال پرداخت کند. ظاهرا تاکنون فقط یکی از خانواده هایی که فرزندشان، در بازداشتگاه کهریزک تهران کشته شده بود، توانسته اند دیه فرزند خود را از نیروی انتظامی ایران دریافت کنند.

با این همه خانواده هایی هستند که راضی به دریافت دیه نیستند و به طور مشخص هم نمی توانند قاتل یا قاتلان بستگان خود را به محاکم معرفی کنند.

آقای محمد کریم بیگی از جمله این افراد است که کشته شدن فرزند خود را ناحق می داند. او می گوید: "پسر من به ناحق کشته شده، مصطفی عضو هیچ گروهی نبود، فقط یک اعتراض ساده داشت و حق نبود کسی که دست خالی در خیابان است را به گلوله ببندند."

بعضی از حقوقدانان می گویند که طریقه احراز حقوق این افراد در قوانین ایران تعبیه شده است، اما اراده ای از طرف مقامات قضایی برای پیگیری شکایات خانواده های سیاه پوش مشهود نیست.

محمد مصطفایی، وکیل دادگستری در تهران به بی بی سی فارسی گفت که هر چقدر زمان رسیدگی به پرونده کشته شدگان ناآرامی های اخیر طولانی شود، بیشتر باعث سلب اعتماد عمومی خواهد شد.

مطابق قوانین ایران، هرگاه در جایی قتلی به وقوع بپیوندد اما قاتل آن معلوم نباشد، اولیای دم می توانند انگشت اتهام را به سوی هر کسی که به او مظنون هستند بگیرند. بعضی از حقوقدانان می گویند از آنجا که امنیت اجتماعات، حتی به شکل غیرقانونی آن بر عهده دولت است، باید به این قبیل جرایم در محاکم مستقل رسیدگی شود.

یادی از جناب رضا فاضلی نازنین

2010-04-13T12:47:00.000-07:00

*** جناب آقای رضا فاضلی گرامی را هرگز فراموش نخواهیم کرد ***

*** جناب آقای رضا فاضلی عزیز تا همیشه در قلب های ما زنده هست ***

روانش شاد و یادش گرامی باد

******************

آدرس های وبسایت های روشنگری و آگاهی دهنده:

www.efshagari5.tk

www.rezafazeli.com

www.rezafazeli.net

www.rezafazeli.info

www.ostadrezafazeli2.blogspot.com

http://shoubie.persiangig.com/nask/Nask.htm

شعر "جان بر کفان" به مناسبت سالروز درگذشت جناب رضا فاضلی گرامی

2010-04-13T12:41:00.000-07:00

***تقدیم به روان پاک جناب آقای رضا فاضلی نازنین***

ای تو فاضل، ای رضا بر آنچه حق بر مردم آزاده است

ای تو رستم، ای توکه، فرزند تو در خون خود بنشسته است

ای تو فاضل مرد، رضای جان به کف

ای تو آن ، سرو تنومند وطن

ای توی پاره جگر داده، کمانگير خدا

ای تو رستم، آنکه سهرابش بشد اکنون فدا

ای تو سيمرغ وطن، آزاده پروازها

ای تو بشکسته پر و بال، در ره عشق و صفا

ای تو آنکه، زندگی در راه ميثاق داده ای

ای ابر مرد وطن، ما شاهديم، آزاده ای

لحظه های شادی ميهن، نسيمش بر مشامان ميرسد

کاوه آهنگر تو، کودکت، او زنده است

بيا اکنون ، کلام اين حقير در گوش خود گير

من اندک، چنين دارم تدبير

جوان تو، نشسته در کنار ايزد خويش

نظاره ميکند، بر مسلک و کيش

جوانت، در فضای خاک ميهن ميخروشد

و اينگونه برای ميهنش، اکنون بکوشد

چو دشمن را جهنم جايگاه است

و مردان را، به درگاه اهورا پايگاه است

آنکه در راه وطن، جان داد و رفت

آنکه با خونش، وطن آزاده گشت

او نمرده، نام او در قلب ماست

و کنون، از سوی ما، پيش خداست

شعری از آقای "عبدالرضا حيدری"

منبع:

http://masoud009c.blogspot.com/

سالروز درگذشت رضا فاضلی بزرگوار

2010-04-13T12:16:00.000-07:00

*** به مناسبت سالروز درگذشت جناب آقای رضا فاضلی گرامی ***

نوشته ای از جوان مبارز و میهن پرست "مانی بهروز" عزیز: یک سال است که جای خالی او دل همه ایرانیان بیدار و خردمند را غصه دار کرده و در عین حال یک سال است که لحظه به لحظه یاد و صدا و تصویرش همراه و در کنار همه ما دوستدارانش است. ای کاش بود و میدید که چقدر هنوز دوستدارانش دلتنگ او هستند.

همواره میگفت مردم آماده اند و منتظر یک جرقه هستند. ای کاش بود و میدید که سه ماه بعد از رفتنش آن جرقه زده شد . ای کاش بود و میدید که تمام پیش بینی هایش یکی یکی دارند به حقیقت میپیوندند.

نمیدانم... شاید هم برایش بهتر بود که نباشد و نبیند که دوباره اینهمه خون بر زمین میریزد. کسی که از خواندن یک ایمیل در مورد فقر و گرسنگی یک خانواده ، اشکش سرازیر میشد مطمئنا تاب دیدن اینهمه جوان کشی را نداشت و باعث زجر بیشترش میشد.

پدر عزیزم یادت گرامی باد

دلم خیلی برایت تنگ است... در این بازار پر از فریب و دروغ چقدر به وجودت نیاز داریم. یادم هست اولین جمله ای که از تو در تلویزیون شنیده شد این بود :

"آمده ام راستش را بگویم"

دریغا که دروغگویان ماندند و تو رفتی ...

فرزندی که تا نفس میکشد عاشقت خواهد ماند

مانی بهروز

13 اپریل 2010

l l l در این روز هیچ چیز بهتر از شنیدن سخنان خود این بزرگمرد و پیامهایش برای نسل جوان نیست l l l

آقای رضا فاضلی از خودش و ماجرای زندگیش میگوید

رضا فاضلی گرامی از خاطرات درگیری اش در ایران بعد از جمهوری اسلامی میگوید

رضا فاضلی نازنین از خاطرات سینمایی اش میگوید

پیام رضا فاضلی گرامی به جوانان در مورد حکومت ایران بعد از رفتن جمهوری اسلامی

پیام رضا فاضلی عزیز به مردم در مورد امید بستن به کشورهای خارجی برای آزادی

پیش بینی رضا فاضلی گرامی در مورد فرزندانی که از نسل جوان فعلی بدنیا خواهند آمد

رضا فاضلی نازنین از امیدش به نسل جوان میگوید

پیام رضا فاضلی عزیز به کسانی که بتازگی بیدار شده اند

جواب رضا فاضلی گرامی به سوال جوانها در مورد پیدایش قرآن و نامگذاری سوره های قرآن

منبع:

www.efshagari5.tk

گفتگو با شاهزاده رضا پهلوی:مرا بر اساس افکار خودم قضاوت کنيد

2010-04-12T05:08:00.000-07:00

پارس دیلی نیوز

من با گذشته برخورد کرده‌ام، نه يک بار، نه دو بار. آخرين‌اش هم به شکلی بسيار وسيع‌تر و مشخص‌تر در کتابی به نام "ساعت انتخاب" که سال پيش به زبان فرانسه منتشر گرديد... من فقط يک سئوال عملی طرح ‌کنم. آيا شما خوش‌تان می‌آيد که قضاوت من از شما بر مبنای عمل‌کرد والدين‌تان باشد؟... شما مرا بر اساس افکار خودم و رفتار خودم می‌خواهيد قضاوت کنيد يا اين که فکر می‌کنيد به شکل ژنتيکی بنده تفکرات و سياست و شرايط زمان پدرم را به ارث برده‌ام؟

در نشست سالانه‌ی جامعه‌ی بين‌المللی حقوق بشر که به مدت دو روز در شهر بن آلمان برگزار شد از شاهزاده رضا پهلوی، وليعهد سابق ايران نيز به عنوان فعال اپوزيسيون ايران، دعوت به عمل آمده‌بود. در زير بخشی از مصاحبه‌ای که با او داشتم را می‌خوانيد:

ضمن سپاس از اين‌که وقت‌تان را به من داديد. شما هميشه از اتحاد حرف زده‌ايد، چرا تا کنون نتوانسته‌ايد نيروهای اپوزيسيون را حول محورهايی که گفته‌ايد گرد آوريد؟ آيا دليل اين‌که اين نيروها حمايت نکرده‌اند اين نيست که شما با گذشته و زمانی که پدرتان مسئوليت داشته‌اند برخورد نکرده‌ايد؟

شاهزاده رضا پهلوی ـ من برخورد کرده‌ام، نه يک بار نه دو بار. آخرين‌اش هم به شکلی بسيار وسيع‌تر و مشخص‌تر در کتابی به نام «ساعت انتخاب» که سال پيش به زبان فرانسه منتشر گرديد. ترجمه‌اش هم به فارسی موجود است که می‌توانيد در کتابخانه‌ها پيدا کنيد. برخورد بسيار شفاف و مشخصی با آن مسائل کرده‌ام. ضمن اين که اين مسائل را با بسياری از افراد در طول اين سال‌ها نيز در ميان گذاشته‌ام؛ از احزاب بگيريد تا چهره‌های سرشناس سياسی و يا فکری‌. حالا اگر به اندازه‌ی کافی شنيده‌نشده، بيش‌تر امر ابزاری و عليحده‌ای است. اين‌ها به کنار، من فقط يک سئوال عملی در مقابل اين سئوال شما طرح کنم. آيا شما خوش‌تان می‌آيد که قضاوت من از شما برمبنای عمل‌کرد والدين‌تان باشد؟

خير، ولی مسئله اين است که شما معرف يک نظام هستيد.

- اگر مبنای شما برخورد با نظام است، نظام پادشاهی يک نظام است. نظام را می‌خواهيد محکوم کنيد به‌خاطر عمل‌کرد خاص يکی از نمايندگان‌اش در يک دوره‌ی زمانی؟ اگر بر آن مبناست، کل سلطنت را می‌شود محکوم کرد همان‌طور که کل جمهوری را می‌شود محکوم کرد. مگر در حال حاضر يک نظام جمهوری نداريم؟ پس جمهوری بايد بد باشد. حالا جواب جمهوری‌خواه اين است که اين جمهوری آن جمهوری‌ای که ما می‌گوئيم نيست؟ خوب بنده هم آن نظام پادشاهی‌ای که می‌گويم نظام پادشاهی‌ای که شما می‌گوئيد بد است، نيست. من هم به همان اندازه می‌توانم بگويم از جمهوری شما می‌ترسم. وقتی که ذات جامعه ديکتاتورطلبی و ديکتاتورسازی است، فرم‌اش ديگر مسئله نيست. مسئله فرهنگ آن جامعه است نه مسئله‌ی نظام. بايد درست فکر کنيم. مگر مردم نروژ يا سوئد کوته‌فکرند که نظام پادشاهی داشته‌اند. از قضا بيش‌تر مخالفين نظام پادشاهی در کشورهای سلطنتی پناهنده هستند. تمام چپ‌های ما در کشورهايی مثل نروژ و سوئد پناهنده هستند. اگر مونارشی بد است چرا نرفته‌اند به کره شمالی و يا کوبا؟

ولی نظام پادشاهی ما يک نظام ديکتاتوری بود!

- خوب من هم همين را دارم می‌گويم. شما مرا بر اساس افکار خودم و رفتار خودم می‌خواهيد قضاوت کنيد يا اين که فکر می‌کنيد به شکل ژنتيکی بنده تفکرات و سياست و شرايط زمان پدرم را به ارث برده‌ام؟ راست‌اش را بخواهيد من سی سال است که بايد جواب اين سئوال را بدهم. واقعا ديگر از اين سئوال خسته شده‌ام. آخر کمی فکر کنيد؛ عاقلانه فکر کنيد. بنده پنجاه سال‌ام است. از نسلی هستم که هفت سال بعد از سال ۳۲ و مصدق و داستان ملی‌شدن نفت به‌دنيا آمده‌ام. نصف جمعيتی که امروز در ايران هستند اصلا زمان انقلاب به‌دنيا نيامده‌بودند. آيا مشکل يک جوان چهارده ساله‌ی امروزی ايران اين است که مثلا ۶۰ سال پيش حزب کمونيست در آن سال‌ها چه مشکلی با پدرم داشته و يا مشکلات امروزی مملکت مسئله‌ی اوست؟ قضاوت گذشته و شرايطی که بوده، خوب و بدش به بنده ربطی ندارد. بنده معرف نظرات خودم هستم. آدم خودم هستم و يک حداقل توقع عاقلانه دارم. به همان اندازه که شمای نوعی خوش‌تان نمی‌آيد که قضاوت کسی از شما برمبنای کار والدين‌تان و يا کسی ديگر باشد، کار مرا قضاوت کنيد.

اين فرق می کند، نظام شاهنشاهی يک نظام موروثی بود، شما وارث آن نظام هستيد و برای رسيدن به آن تلاش می‌کنيد. به‌عنوان وارث آن نظام موظف هستيد که به مردم توضيح دهيد که چه برخوردی با عمل‌کرد گذشته و آن نظام داريد و سوال از شما در مورد گذشته و پدرتان به معنای...

- نه به تازه‌گی، بلکه بنده سی سال است که راجع به گذشته اظهارنظر کرده‌ام. اين حقيقت را هم قبول کنيد. مسئله اين است که ما فرهنگی داريم که سلطنت‌طلب دوآتشه يک دقيقه نمی‌آيد يک خط از حرفی که يک کمونيست می‌زند را بخواند تا اصلا بداند چه می‌گويد، برعکس آن هم صادق است. اين آن فرهنگی است که از قبل يک پيش‌داوری دارند بدون اين‌که حتی به خودشان زحمت دهند يک بار دو خط بخوانند تا ببينند طرف چه می‌گويد قبل از اين‌که به شکل سطحی عکس‌العمل نشان دهند. چون مثلا می‌گويد به رگ غيرت‌ام برمی‌خورد و يا يک عقده‌ای در من هست. اين برخورد شايسته‌ی يک جامعه‌ی مدرن و مترقی نيست. اين برخورد بسيار عقب‌افتاده و ابتدايی است. پس تعجب نبايد کرد که در اين شرايط به آن آينده‌ای که می‌خواهيم نتوانيم برسيم. چون با اين نوع برخورد نشان داده‌ايم که اصلا تمدن‌اش را نداريم. اين را بايست در خودمان ايجاد کرده‌باشيم. به اين خاطر است که من امروز می‌گويم جريان سبز، جريانی است که پيش‌داوری از قبل ندارد؛ می‌گويد نگاه می‌کنم، بررسی می‌کنم، قضاوت می‌کنم، بعد نظرم را می‌دهم. نه اين‌که جدٌم به من گفته چون ديروز فلانی به من سيلی زد تو هم بايستی برعليه‌اش باشی. اگر چنين بود می‌بايست فرانسه و آلمان هنوز در جنگ می‌بودند.

مکانيزم اتحاد چيست؟

- در پاسخ به مسئله‌ی اتحاد، حرف من داشتن يک مکانيزم هم‌آهنگ و معرف يک خواسته‌ی جمعی و فرامسلکی سياسی است. ما الآن با يک مشکل ملی روبه‌رو هستيم. مسئله‌ی آزادی، مسئله‌ی دمکراسی، فقط محدود به خواسته‌ی يک طيف يا گروه يا حزب خاص کشور ما نيست. کليت جامعه‌ی ايران در نبود فضای آزادی و دمکراسی و حقوق بشر لطمه می‌بيند؛ حالا می‌خواهد کارگر باشد، کشاورز باشد، زن باشد، کُرد باشد، بلوچ باشد، بهائی باشد، مسلمان باشد يا يک لائيک و يا آته‌ئيست باشد. اين نتيجه‌ی مستقيم نظامی است که حتی به يک معمم شيعه‌ی اثناعشری هم رحم نمی‌کند مثل آقای بروجردی که اکنون در زندان شکنجه‌اش می‌دهند؛ وای به‌حال بقيه. تا زمانی که نتوانيم در کشورمان به حکومتی، نظامی، قانونی که تضمين‌کننده‌ی حقوق کليه‌ی مردم ايران باشد و کوچک‌ترين تبعيضی، از هر لحاظ، نسبت به هيچ شهروند اين مملکت قائل نشود، برسيم؛ انگيزه‌ی خدمت به آن مملکت و در قالب آن مملکت ماندن را سست می‌کنيم و از بين می‌بريم.

اولين قدم عملی برای اتحاد چيست؟

- حرف من اين است که، آقايان و خانم‌هائی که سال‌هاست از يک ديد حزبی، مسلکی، ايدئولوژيکی به قضايا برخورد کرده‌ايد و هرگز نخواسته‌ايد فراتر از گروه‌بندی‌های فکری خودتان پل ديالوگ به سوی ساير جريانات، حتی مخالف تفکر خودتان بزنيد؛ امروز کشوری مثل آلمان فرصت اين را می‌دهد احزاب مختلف و تفکرات مختلف ايرانی در سايه‌ی آزادی، دور هم گردآيند و حرف خودشان را بزنند، روسری را روی سرشان بگذارند يا نگذارند؛ چرا در مملکت خودمان اين موضوع را پياده نکنيم! تا ابد می‌خواهيم در آلمان بمانيم و به هم‌ديگر فحش دهيم؟ يا برويم زودتر مملکت‌مان را آزاد کنيم؟ بعد از اين‌که خانه را ساختيم سر رنگ موکت و ديوار دعوا کنيم. اول آن خانه را بسازيم. اول آن آتش را خاموش کنيم، و برسيم به آن مرحله که حق رأی را به شهروندان ايرانی برگردانيم؛ حق رأيی را که اکنون ندارند. بعد ادعا کنيم که راه من بهتر است يا راه تو. آن را هم در نهايت بايد به انتخاب گذاشت. فايده‌اش چيست که بنشينيم تا ابد و بگوئيم حرف من از حرف تو درست‌تر است؟ چه‌گونه می‌خواهيد ميزان‌اش را بسنجيد؟ فارغ از اين‌ها، اگر از من امروز بپرسيد که تمايل مردم ايران به چيست می‌گويم قاعدتا به آزادی و حقوق بشر؛ چون اين موضوعی جهانی است. ما که تافته‌ی جدابافته از يک آرژانتينی يا يک ميانماری يا يک هلندی که نيستيم. اين ديگر يک موضوع بشری است. تا زمانی که فضای باز سياسی در ايران نباشد، تا زمانی که شما نتوانيد مناظره‌ی عمومی داشته‌باشيد، نمی‌توانيد افکار عمومی را عملا بسنجيد و ميزان بگيريد. هيچ‌کس نمی‌تواند اين ادعا را بکند. برای همين می‌گويم اولين دغدغه‌ی ما بايستی هرچه زودتر رسيدن به آن فضای باز سياسی باشد؛ به حق انتخاب باشد. اين می‌تواند دستور کار هر حزب و هر ايدئولوژی‌ای باشد.

اتحاد بر مبنای اين تفاهم است که رأی خودت را در جيب خودت داشته‌باش، جمهوری‌خواه می‌خواهی باشی، مشروطه‌خواه می‌خواهی باشی، چپ می‌خواهی باشی، باش و بمان! اصلا مسئله‌ی ما امروز اين نيست. مسئله‌ی ما اين است که تا روزی که بنده، شما و ديگری نتوانيم در مملکت خودمان، در يک قالب دمکراتيک، رأی خودمان را بدهيم، نمی‌توانيم نظرات خود را پيش ببريم. بالاخره اکثريت می‌برد ولی حق اقليت هم حفظ باشد؛ اين را فقط در نظام‌های دمکراتيک سراغ داريم. اول به آن برسيم بعد بگذاريم مردم انتخاب کنند. بالاخره مردم رأی می‌دهند، يا حزب شما می‌برد يا حزب من. الآن وقت دعوا سر حزب و اين‌که چه کسی می‌خواهد رئيس جمهور و يا نخست وزير شود نيست. ما اول بايد از مرحله‌ی گذار از اين رژيم بگذريم و زمينه‌ی آن را فراهم کنيم. بنا بر اين من می‌گويم برويم اين حق را در مملکت خودمان پياده کنيم. برای رسيدن به آن‌جا، هيچ جريانی با هر ادعائی که داشته‌باشد به تنهائی نمی‌تواند اين کار را انجام دهد. رژيم جمهوری اسلامی تصادفی نيست که همه کار کرده تا هرگز نگذارد چنين اتحادی بين نيروهای مخالف خودش در بخش بزرگ اپوزيسيون دمکراتيک به‌وجود آيد. به هر ترفندی که بخواهد دست زده، پول هزينه کرده، آدم‌ها را خريده، نفوذ کرده... مسلما اين کارها را خواهد کرد. در مقابل‌اش ما چه‌کار بايد بکنيم؟ يا می‌توانيم آب به آسياب جمهوری اسلامی بريزيم يا در مقابل بگوئيم که اين‌جای‌اش را کور خوانده‌ای، اين‌جا ما در تله نمی‌افتيم، اين‌جا ما می‌دانيم بازی از چه قرار است. ما کار خودمان را انجام می‌دهيم، در مقابل‌ات هم می‌ايستيم. اگر از راه ساده نخواهی از حکومت پائين بيائی، پائين‌ات می‌کشيم. نه با جنگ، نه با انقلاب، نه با کودتا ولی برمبنای يک سياست مقاومت مدنی و به‌دور از خشونت. چرا اين را می‌گويم؟ به‌خاطر اين‌که اين تغيير پديده‌ی خيلی مهمی است، بدون مشارکت مستقيم نيروهای انتظامی همين رژيم، اين انتقال به‌دور ازخشونت مشکل خواهد بود. اين جزو فاکتورهائی است که بايد درنظر بگيريم. وقتی که مردم می‌شنوند «مرگ بر جمهوری اسلامی»، خيلی‌هائی که در همين رژيم جمهوری اسلامی خسته‌اند و کاره‌ای هستند فکر می‌کنند که نکند ما هم جزو اين «مرگ» هستيم. آيا وقتی می‌گوئيم «مرگ بر جمهوری اسلامی»، به اين معناست که اين نظام و حکومتگران‌اش مشکل ايجاد کرده‌اند يا اين‌که می‌گوئيم هر کس که در اين رژيم هست هم بايستی با آن پائين رود؟ فکر نکنيد مهم نيست. آن پاسدار، آن بسيجی، مردد است و نمی‌داند پای‌اش را کجا بگذارد، از سوی ديگر نمی‌داند چه جای‌گزين‌اش است، کدام نيرو و چه تشکلی؟ بنابراين هنوز اين را لمس نمی‌کند. نهايت امر اين است که می‌گويد من کمی از دستور سرپيچی می‌کنم ولی هنوز به اين سو نمی‌آيد. آن تکنوکرات يا بوروکراتی که در بخش ادارات حکومتی است می‌گويد تکليف من چه می‌شود؟ به دست غربی‌ها بيندازيم؟ آمريکائی‌ها بيايند ايران را هم به هم بريزند و مثل عراق همه را از کار بی‌کار کنند؟ نه، اين را هم نمی‌گوئيم. ما می‌گوئيم نه، دنيا دخالت نکند، ما به دنيا می‌گوئيم از ديد ابزاری بيائيد به ما کمک کنيد. از نظر تکنولوژی حمايت کنيد. فضای رسانه‌ای را در جائی که رژيم فشار می‌آورد کم کنيد يا بيش‌تر کنيد. مثلا وقتی که نوکيا و زيمنس برای جلوگيری از مبارزات مردم تکنولوژی به رژيم می‌فروشند، ضدش را شما می‌توانيد بدهيد.

چگونه بايد پيش رفت؟

- ... اولين شرط، امکان ايجاد فضای انتخابات آزاد در ايران است و اولين شرط انتخابات آزاد اين است که من حق داشته‌باشم بگويم: رفراندوم بر سر «جمهوری اسلامی آری يا نه». تکليف‌مان را با اين رژيم از طريق دمکراتيک مشخص کنيم. اگر باور داريم که اکثريت مردم ايران خواهان اين رژيم نيستند، طبيعی است که مرحله‌ی بعدی، پيش‌بينی نظام بعدی است. انتخاب يک مجلس مؤسسان، در آن دوران گذار؛ يک حکومت موقت بايستی تشکيل شود، يک دولت موقت، يک دولت ائتلافی برای اداره‌ی امور موقت کشور در يک زمان حداکثر يک سال‌ونيمه. در اين فاصله احزاب سياسی تشکيل می‌شوند، مطبوعات آزاد هستند، مردم ايران دائم از بحث‌های احزاب سياسی آگاه خواهند شد و شرايط انتخابات اولين مجلس مؤسسان که برای پرداختن به تعريف و طرح قانون اساسی‌ی آينده‌ی نظام دمکراتيکی که می‌خواهيم و اميدوارم مبتنی بر منشور جهانی حقوق بشر باشد؛ فراهم می‌شود. اگر بخواهم نظرخاص خودم را بگويم، دو قانون اساسی که از نظر متن ۹۹ درصدش مشابه است؛ يکی در قالب مشروطه‌ی پادشاهی، يکی در فرم جمهوری و نهايتا با جزئياتی متفاوت درانتخابات رياست جمهوری، يا فرض کنيد نخست‌وزير به معرض رأی عمومی گذاشته می‌‌شود و در يک رفراندوم ثانوی، آن قانون اساسی پيشنهادی و فرم نهائی‌اش از طريق رفراندوم دوم تثبيت شده و تعيين نوع نظام و محتوای آينده نظام از اين طريق تصويب می‌شود. مرحله‌ی آخر، فاز انتخابات اولين مجلس دمکراتيک نظام جديد خواهد بود و انتخابات تشکيل اولين دولت حکومت جديد. احزاب سياسی هم همان‌طور که گفتم در يک سال‌ونيم آماده‌گی يارگيری‌ها و تبليغات‌شان را داشته‌اند.

چه تفاوتی بين اين جنبش و انقلاب سال ۱۳۵۷ می‌بينيد؟

- اين جنبش بر خلاف سال ۱۳۵۷ تيری در تاريکی نيست، که مثلا فعلا از شر شاه خلاص شويم بعد ببينيم چه می‌شود. هم‌اکنون نصف بيش‌تر مخالف‌های پدرم، جريانات چپ ديروز، دارند انگشت خودشان را گاز می‌گيرند که عجب خاکی به سر خودمان ريختيم. برويد بپرسيد. خيلی‌هاشان را من خودم می‌شناسم. تفاوت با سال ۵۷ اين است که من خودم از استاد دانشگاه تهران شنيده‌ام که می‌گفت عکس خمينی را در ماه ديده‌است! می‌خواهيد ديگر به شما چه بگويم؟ من به اين مردم و توان و قابليت و پتانسيل‌شان اعتقاد دارم. عقل سليم يک راننده‌ی تاکسی در ايران امروز به صد تا استاد دانشگاه ديروز ما می‌ارزد! عقل‌اش به واقعيات جامعه‌ی ما بيش‌تر می‌رسد. چون اين واقعيات را مستقيما چشيده‌است.

اختر قاسمی

گویا نیوز

* بهروز جاويد تهرانی در خطر مرگ *

2010-04-11T13:06:00.000-07:00

زندانی سیاسی آزاد باید گردد

بهروز جاوید تهرانی آزاد باید گردد

پارس دیلی نیوز

بهروز جاويد تهراني از دستگيرشدگان اعتراضات گسترده دانشجويي در ۱۸ تير ماه ۷۸ است. او ده سال در زندان جمهوري اسلامي مانده و مورد اذيت و آزار بسياري قرار گرفته است. او بارها به اعتصاب غذا دست زده و اکنون در دهمين روز اعتصاب غذا در زندان گوهردشت٬ در وضعيت خطرناکي است. بهروز از جمله زندانياني است که به حکومت اسلامي همواره " نه " گفته و بهمين دليل مورد آزارهاي جسمي و روحي زيادي بوده است .

در زندان گوهر دشت علاوه بر بهروز سه زنداني سياسي ديگر نيز به اعتصاب غذا دست زده اند. اسامي اين زندانيان اينهاست: - رضا جلالى- حسين کرمى- محمد رضائى

اين زندانيان در سلولهاى انفرادى معروف به سگدونى زندانى هستند. شرايطى که در اين سلولها حاكم است عبارت است از:

- زندانيان 3 بار در روز حق استفاده از سرويسهاى بهداشتى را دارند

- غذاى زندانيان از کيفيت و کميت بسيار پايينى برخوردار است و زندانى در حد زنده ماندن غذا دريافت مىکند

- شکنجه زندانيان با باتونهاى برقى و ساير باتونها صورت مىگيرد

- زندانيان هر چند هفته يکبار حق استفاده از حمام را دارند

- زدن دستبند و پابند به زندانى و رها کردن او در سلول

- محروحيت کامل از امکانات درمانى و قطع داروهاى آنها

- قطع کامل ارتباط زندانى با خانواده و جهان خارج از سلول و همچنين موارد متعدد ديگر شکنجه مى باشد.

کميته بين المللي عليه اعدام از همگان دعوت ميکند که به اين زمينه سازي براي جنايت از سوي جمهوري اسلامي ايران٬ به تحت فشار گذاشتن وحشيانه زندانيان سياسي و بي توجهي مطلق به خطرات ناشي از اعتصاب غذا و راندن زندانيان به سوي مرگ اعتراض کنند. ما نبايد بگذاريم بهروز جاويد تهراني٬ رضا جلالي٬ حسين کرمي و محمد رضايي در اثر فشارهاي وحشيانه زندانبانان و وادار شدن آنها به اعتصاب غذا براي مقابله با اين اوضاع وحشتناک٬ به مرگ تدريجي محکوم شوند. به اين زمينه سازي حکومت اسلامي براي جنايت اعتراض کنيد.

کميته بين المللي عليه اعدام

زجرنامه‌ی يکی از شقايق‌های لِه شده‌ی ايران(قربانی تجاوز در زندان)،بهاره مقامی

2010-04-11T05:07:00.000-07:00

گویا نیوز

نام من بهار است، بهار است و از گل می نويسم ، اما گلهای پر پر. از سبزه می نوسم و از جوانه، اما جوانه های له شده، در زير لگد مال نفرت، نفرت زشت خويان از زيبايی و از هر چه که زيباست، نفرت مزدوران از حق و حق خواهی و حق جويی. از نامرد می نويسم.

بيست و هشت ساله ام، نامم بهاره مقامی است و ديگر هيچ چيزی برايم باقی نمانده که بخواهم به اميد آن نامم را پنهان کنم. همه آنهايی که روزی برايم مهم بودند را از دست داده ام، اقوام و دوستان، آشنا و همسايه، همکار و هم قطار ، همه و همه را از دست داده ام. همه چيزم را نامردان نامردانه ربودند، زندگيم را. حال که جلای وطن کرده ام، می خواهم برای يک بار هم که شده، دردم را با کسی قسمت کنم. از همه دوستان ديگری هم که سرنوشت دردناکی چون من داشته اند می خواهم که بنويسند. بنويسند که بر آنها چه گذشته. اگر هم از بيم جان يا آبرو نمی توانند اسمشان را بگويند، با اسم مستعار بنويسند. بنويسند تا تاريخ بداند که بر نسل ما چه گذشت، بر نسل غم. تا آيندگانی که در آزادی در ايران زندگی خواهند کرد بدانند که اين آزادی به چه قيمتی به دست آمده، به بهای چه جانهای سوخته، چه اميدهای بر باد رفته، چه کمر های شکسته و زانوان خميده.

کمر پدرم شکست وقتی فهميد. خرد شد. مادرم يک شبه انگار صد سال پير شد. برادرم، برادرم که هنوز هم روی آنرا ندارم که به صورتش نگاه کنم، و او هم نگاهم نميکند تا مرا بيش از اين نيازارد. انگار مرديش را از او گرفتند وقتی فهميد. از مرد بودن خودش هم بيزار شد وقتی فهميد، که نامردهايی هستند که از مردی فقط نرينگی را دارند. ناموس و عنف و شرف و نجابت و عصمت و حيا برايشان بی معنيست. من معلم اول دبستان بودم، به غنچه های کشورم خواندن و نوشتن ياد می دادم، ياد می دادم "بابا آب داد"، "آن مرد می آيد"، "آن مرد نان دارد". مرد برايم آن نان آور مهربان بود. او که منتظر بودم بيايد. حال برايم چهره اش عوض شده، خشماگين و در هم کشيده از هوس کور، بوی تعفن عرقش يک لحظه هم از خاطرم نميرود. هميشه ترسم از اين است که بيايد، نيمه شبها با ترس آمدنش از خواب می پرم. با کوچکترين صدايی همه وجودم به لرزه می افتد و قلبم به تپش می افتد، مبادا بيايد؟ هر لحظه آماده فرارم، شبها را با چراغ روشن به روز می رسانم و روز ها را با اشک و آه به شب.

خانه مان در کارگر شمالی بود. با برادرم به سمت مسجد قبا رفته بوديم که دستگيرم کردند. زدند و بردند و داغان کردند، به قول حافظ همان طور که ترکان خوان يغما را. بعضی ها دستشان شکست، بعضی ها پايشان، بعضی ها کمرشان. بعضی ها هم مثل من روحشان، خرد و خمير شد. له شدم. انگار انسان بودنم از من گرفته شد. بهار بودم، مرده ام حالا، شقايق له شده ام.

از کسانی که اين نامه را می خوانند می خواهم، که اگر کسی را می شناسند که مثل من قربانی تجاوز نامردان شده، با او مهربانتر باشند، همدرد باشند. بدبختی من و امثال من اين است که در فرهنگ ما تجاوز فقط ضربه به يک فرد نيست، به کل خانواده يا حتی خاندان اوست. فردی که قربانی تجاوز شده دردش با گذشت زمان التيام نمی پذيرد، بلکه با هر نگاه پدرش داغش تازه می شود، با هر قطره اشک مادرش، قلبش از نو ميشکند. فاميل و دوست و همسايه که هيچ. همه با آدم قطع رابطه می کنند. خانه مان را مجبور شديم مفت بفروشيم و برويم به کرج. اما آنجا هم دوام نياورديم. مأموران که سريع آدرس خانه جديدمان را پيدا کردند. زير نظرمان داشتند. می آمدند سر کو چه مان می ايستادند، پدرم که رد می شد پوزخند می زدند. همه چيز را گذاشتيم و جلای وطن کرديم. پدر و مادرم سر پيری آواره کمپ پناهندگی شده اند. به جرأت می توانم بگويم که درد فرهنگی پس از تجاوز بارها و بارها بدتر و شديد تر از درد جسمی آن بود. خيلی ها وقتی که در مورد تجاوز می شنوند می خندند، قسم به هر چه که برايتان عزيز است، خنده دار نيست. رنج و عذاب يک خانواده ساده، بی آبرو شدن يک دختر يا پسر جوان، هتک حرمت از عشق خنده دار نيست. آنها که تجاوز می کردند می خنديدند، سه نفر بودند. هر سه ريشو و کثيف، بد لهجه و بد دهن. به همه فاميلم فحش می دادند، با اينکه خودشان ديدند باکره ام به من تهمت فاحشگی زدند و مجبورم کردند زيرش را امضا کنم. ديگر خجالت نمی کشم که اين را بگويم، برايم قبحش را از دست داده که هيچ به آن افتخار هم می کنم: گفتند جنده. گفتند جنده امضا کن. گفتم من معلمم. امضا نمی کنم. گفتند ما سه تا شاهد عادل داريم که ديده اند تو يک شب با سه نفر خوابيده ای. گفتم من هم بيش از سی تا شاهد دارم که معلمم، اگر حالا کارم به اينجا کشيده شده تقصير شماست. پوزخند زدند که خب برايت بد نشد، از حالا به بعد درآمدت کلی بالا می رود. ناموس برايشان تا اين حد بی معنا بود، نجابت تا اين حد پوچ. نديده بودند، نداشتند. همه زنها برايشان جنده بودند، زن که هيچ، به مرد ها هم رحم نمی کردند. انسان نبودند، در اثر کمبود و عقده، به جانوارن منحرفی تبديل شده بودند که جز به کثافت کشيدن همه زيباييها کاری بلد نبودند. می بينم مردم گاهی به خواهر و مادر اينها فحش ميدهند، اين جانورانی که من ديدم به خواهر و مادر خودشان هم رحم نمی کنند، خدا به داد آن بيچارگان برسد که بايد عمری را با اين درنده خويان بدصفت سر کنند. دندانهای جلويم شکست، شانه ام از جا در رفت، زنانگی ام ويران شد. می دانم که ديگر هيچ گاه قادر نخواهم بود مردی را دوست بدارم، هيچ گاه نخواهم توانست با مردی صميمی و نزديک باشم و به او اعتماد کنم. می دانم که سرزمينم مردان غيور درد آشنا هم زياد دارد، اما برای من ديگر مرد و نامرد يکی شده است. زندگيم ديگر به عنوان يک زن به پايان رسيده، انگار مرده متحرکی بيش نيستم. اما می نويسم، می نويسم تا زنده بودنم را پس بگيرم. می نويسم معلم بودم ، جنده شدم، حالا هم نويسنده ام. می نويسم بهار بودم، با اينکه خزان شدم حالا زيباترم. جنده زيبايم، بی آبروی محله مان شدم، معلم بی کلاس شدم، مسخره خاص و عام شدم، محکوم به تنهايی شدم، آغشته به کثافت ظالم شدم، گيسو بريده و شکسته دست و خونين چهره مزدوران جمهوری اسلامی شدم، پس افتخار می کنم که جنده آزاديم . می دانم که من تنها نيستم، صدايشان را ميشنيدم، در بند های مجاور، وقتی که مثل يک جسد بی جان و بی مصرف روی زمين افتاده بودم ميشنيدم که نامرديشان را بارها به نمايش گذاشتند. از همه هم دردانم ميخواهم که بنويسند، دردشان را هر جوری که می توانند فرياد بزنند، چون اين از همان دردهاييست که به قول هدايت مثل خوره روح آدم را ميخورد. بگذاريد بيرون بيايد، بگذاريد همه بدانند. بدانيد که تنها نيستيد، مثل من و شما بسيار است، ما همه در اين درد شريکيم.

اين زجر نامه طولانی تر از اين هاست، اما برای حالا آن را با يک حرف به پايان ميبرم، روی صحبتم با شخص آقای خامنه ايست: تو که خودت را پدر همه ملت ميدانی، من دختر ايران زمين بودم، پسران تو به من تجاوز کردند. تقاص عصمت من را چه کسی خواهد پرداخت؟

بهاره مقامی

فروردين ۸۹، آلمان

نامه یکی از قربانیان سناریوی وزارت اطلاعات

2010-04-11T04:57:00.000-07:00

انتشار : خبرگزاری هرانا

رنجنامه احمد کریمی از قربانیان سناریوی وزارت اطلاعات

احمد کریمی، زندانی سیاسی محکوم به اعدام که روز گذشته محکومیتش در دادگاه تجدید نظر به 15 سال حبس تقلیل یافت، طی رنجنامه ای از سناریو دستگاه امنیتی برای وی و دوستانش پرده برداشت.

لازم به ذکر است این نامه پیش از دریافت خبر تقلیل حکم اعدام به حبس تعزیری نگاشته شده است.

متن نامه احمد کریمی بدین شرح است:

در تاریخ14/2/88با مداد من، مادرم و خواهرانم در خواب بودیم ومن برای رفتن به محل کار استراحت می کردم که ناگهان احساس کردم منزل ما در حال خراب شدن است و مادرم و خواهرانم در حال فریاد زدن هستند و به شدت وحشت کرده بودند.عده ای در پشت درب خانه بودند درب خانه راشکستن و وارد خانه شدند با اسلحه به طرزی که گویی می خواهند بنلادن را دستگیر کنند به من دستبند زدند و به یکدیگر می گفتن که برو و بقیه را آزاد کن چون قبل از من هر چی مرد در ساختمان بود را دستبند زده بودند بعد از بهم ریختن خانه و زیر و رو کردن تمام وسایل و بردن چند جلدکتاب کیس کامپیوتر،CD های فیلم و برنامه ،موسیقی وفیلمهای هندی کم خانوادگی.

مرا سوارماشین کردن که 4ماشین وکلی نیرو برای دستگیری آدمی که تمام عمر خود را کارگری کرده بودآورده بودن و برای دستگیری من فقط تانک نیاورده بودند.مرا به اوین آوردند و در بازداشگاه 209در یک سلول انفرادی مدت40روز را گذراندم از فردای روز بازداشت بازجویی که بیشتر به ضرب وشتم وتهدید وتوهین بود شروع شد که بعد از گذشت چند روز تازه درخواست آنها رافهمیدیم.

چون من حامد و علی زمانی با هم به عراق رفته بودیم آنها جزئیات ماجرا را می خواستند و وقتی من شروع کردم به تعریف کردن، گفتن ما اینها را می دانیم اما اینها را نمی خواهیم ما چیز هایی را که خودمان می گوییم را تو می نویسی واگر ننویسی خواهر و مادرت را می آوریم من ناچار همکاری کردم . تمام چیزهایی را که می خواستند را نوشتم و بعد از آن برخوردشان با من بهتر شد و هر دفعه با چای وسیگار پذیرایی می کردند ومی گفتن نگران نباش ما با شما همکاری میکنیم شما به علت نا آگاهی دچار مشکل شدید و بعد از مدتی آزاد خواهید شد.

هر چی گفتند را نوشتم و هر چه خواستن و هر کاری که نکرده بودم وحتی روحم خبر نداشت را گفتند و من بر گردن گرفتم و نوشتم مدت 40 روز را درانفرادی بودم و بعد از انتخابات به سلول 4 نفری رفتیم تا اینکه حوادث بعد از انتخابات شکل گرفت ودادگاه علنی اول شروع شد من به امید آزادی هر روز را سپری می کردم،چون که بازجوها میگفتن که کار ما را انجام داده اند تا ما برویم .

جمعه ای بود سر بازجو مرا صدا زد وبیرون برد( بعد از مدتی که هیچ کس از ما خبری نمی گرفت )رفتیم در گوشه ای از راهرو و اتاقهای 209وگفت که فردا به دادگاه خواهی رفت و آنجا در کیفر خواست عمومی اسم تو را هم خوانده خواهد شد.علی زمانی اسم تو و حامد را خواهد برد و حتی چیزهایی را خواهد گفت که شما تا به حال نشنیده اید وخبر ندارید اصلا نگران نباشیدوناراحت نشوید،چون ما میدانیم شما بی گناه هستید و ما شما را کمک خواهیم کرد وکرده ایم وادامه داد اگر میزان کمک ما از 1تا100باشد ما به شما 100درصدکمک کرده ایم شما به ما اعتماد کنید ومن گفتم که ما مجبوریم به شما اعتماد کنیم و چاره ای نداریم .

در دادگاه علنی دوم حضور پیدا کردیم وهر کس هر جوری که وزارت می خواست حرف می زد و کارهایی که نکرده بود را گردن گرفته بود و علی زمانی هم یکسری چیزهایی را بیان می کرد (از جمله ملاقات با آمریکایی ها وموساد وگرفتن پول که من در ان زمان تعجب کردم که آیا واقعا چنین کاری کرده بود وایا آرش رحمانی که ادعای بمب گذاری که حتی تهیه مواد وامتحان آنها) تا اینکه پیمان عارفی یا امیر رضا پسر عمه آرش در209هم اتاقی من شد وچند روزی را با هم بودیم که فهمیدم هیچ یک از آنها که آرش گفته بود صحت نداشت و این حرفها هم در وزارت اطلاعات است.

درتاریخ30/06/88من را از209به اندرزگاه7اوین انتقال دادند در آنجا فهمیدم که از سادگی ما سوئ استفاده شده برای یک سناریوی زیبا با دیدن بچه هایی که در دادگاه حضور داشتن و هر یک جداگانه در یک سناریوبازی کرده اند. یک روز قبل از رفتن به دادگاه تمرین کرده بودند در حضور قاضی ودوربین ها.وچون بعد از انتخابات نتوانسته بودند سران ومسئولان این شلوغی ها را کنترل کنند این بازی را کردندتا افرادی مثل من وحامد وخیلی از جوانهای ساده بودند ودور از تمام هیاهوی سیاسی را در دام بیندازند تقصیر را برگردن ما انداختند.در حال حاضر 11ماه است که در زندان اوین هستم و در بند 350روزگار را باتمام هم بندی های می گذرانم.

مدتی پیش یعنی در ماه بهمن روز پنجشنبه علی زمانی وآرش رحمانی را اعدام کردند و بعد از آن گفتن این دو نفر را مسلح در خیابان های شهر در روز عاشورا دستگیر کردیم وآقای لاریجانی در یک نشست خبری با خانم کریستین امانپور گفتن که این دونفر در بمب گذاری حسینه شیراز شرکت داشته اند ولی هیچ کدام از این حرفها صحت ندارد چرا که آرش را در اسفند ماه87وزمانی رافروردین88دستگیر کرده بودند وبمب گزاران شیراز نیز یک سال قبل اعدام شدند.من و حامد نیز حکم اعدام گرفتیم ولی برای حامد شکست وبه10سال زندان وتبعید به زنجان تبدیل شد.

من هم که د رتاریخ19/8/88دادگاهی شدم بعد از دوماه حکم اعدام دادند و تابه حال هیچ خبر دیگری از آن ندارم به هر حال سهم من وامسال من دراین زندگی کار وزجر کشیدن و دست وپنجه نرم کردن با فقر است وخواسته های مان داشتن یک زندگی بدون محتاج شدن به دیگری و شرمنده نبودن پیش خانواده.

اما در زندان بودن ودیدن مشکلات مختلف کشور و بهم ریختگی اقتصاد و ضعف در قانون اساسی حاکی از این است که ما فرزندان ایران هیچ گاه وبه هیچ وجه در هیچ زمانی از این حکومت واین نابسامانی به هیچیک از خواسته هایمان نخواهیم رسید.کشوری که سالها قدمت تاریخی دارد وبا شکوه سالهای امپراطوری خود وبا داشتن منابع بزرگ انرژی وطبیعی قادر به رفع مشکلات خود نیستیم وبا دروغ ورعب ووحشت در جامعه می خواهند خود را نگهدارند.

به روی برگه های بازجویی نوشته شده است ((النجاه و فی صدق))اما این واژه در اصل هیچ معنی ومفهومی ندارد یعنی شخصی دروغ بگوید یا راست بگوید اینها هر جور که بخواهند از شخص استفاده می کنند همانگونه که به ما وعده آزادی دادند وگفتن که ما بی گناه هستیم وما فهمیدیم نگران نباشید ولی زندان اوین به خیلی از بچه ها که هر کدام حکمهای مختلف دارند نیز با چنین حرفهایی راضی شده اند و در بازجویی هر چه که دلشان خواسته گفته اند واینها امضائ کرده اند و چه حکمهایی گرفته انه وچه خانواده هایی را در دادگاه عمر خود راسپری می کنند.

من کسی بودم که دراین مدت در حال کار نجاری بودم و سعی می کردم که بتوانم دراین بازار گران وتورم که مادرم قادر به سپری کردن روزگار خود با حقوق بازنشستگی مرحوم پدرم نیست بتوانم کمک ناچیزی بکنم ولی آن را نیز از مادر و از خودم باز داشتن تا در زندان خرج مرا نیز مادرم بپردازد من نمی دانم تا کی در اینجا باقی خواهم ماند و با وعده های پوشالی که آقایون می دهند مانند عف و آزادی همه را به خستگی وروزمرگی میگذرانند.در صورتی که خیلی ها آمدند که دردولت های گذشته برای خود جایگاه داشته اند و بعد از مدتی رفتن.

جرم من تنها کارگری کردن در این تبعیض بین کارگران ونداشتن پارتی در یکی از ارگانهای دولتی بوده است و نا اگاهی خودم و خانواده ام از اوضاع نا بسامان کشور بوده است پس بنابر این زندگی برای من وامسال من خارج از زندگی در شرایط سخت نخواهد بود ولی خانواده ام وتمام خانواده ها کانون گرم وداغ و دوست داشتنی درونشان جوش میزند و این جوش مهرومحبت در خانواده من نیز بیشتر از تمام زمانهای قبل جوش خورده و اتحادی رابوجود آورده که هیچ دیوار و سیم خارداری مانع آن نخواهد شد به امید روزی که همه ما در آغوش گرم وپر مهر خانواده ها قرار بگیریم.

اما در این آشفته بازار آخر عاقبت ما چه خواهد شد چون به عدالت خدا هم شک دارم چرا که اینها می گویند خدا با ماست.

احمد کریمی

18/1/89

زندان اوین – بند 350

شعارنویسی عليه رژیم در جنوب تهران اوج تازه ای میگيرد

2010-04-11T04:52:00.000-07:00

آژانس ايران خبر: شعار نویسی عليه نظام در جنوب تهران بطور خاص در اسلامشهر اوج تازه اي مي گيرد و کودتاگران را كلافه نموده است.

هنگامي كه در خرداد ماه گذشته نتایج انتخابات اعلام شد در وزارت کشور گفتند که اکثر مناطق جنوبی به احمدی نژاد رای دادند اما وقتی وارد شهرستان اسلامشهر مي شويم با دیوارهای رنگ شده مواجه مي شويم که علیرغم پاشیدن رنگ بر روی آنها هنوز شعارهای که مردم نوشته اند کاملا معلوم است و این نشان دهنده شعور سیاسی وتنفرجوان های جنوب شهری از حكومت سركوبگر جمهوری کثیف اسلامی است که دروغ هاي احمدی نژاد را رسوا مي كنند .

تجمع کارگران معترض در خرمشهر

2010-04-11T04:49:00.000-07:00

ایران پرس نیوز:سایت کلمه: روزنامه جمهوری ننگین اسلامی نوشت:کارگران و نمایندگان ۲۳ شرکت تخلیه و بارگیری فعال در بارانداز شلمچه در مقابل ساختمان مرکزی منطقه آزاد اروند در آبادان و در محل نماز جمعه خرمشهر تجمع اعتراض آمیز برپا کردند.

این افراد در نامه ای به نمایندگان خبری در منطقه از مسئولین خوزستان و کشور خواسته اند از زندگی به خطر افتاده بیش از ۴۰۰ کارگر بارانداز و خانواده های آن ها دفاع نمایند .

واگذاری تمام امور این بارانداز به یک شرکت خصوصی سبب ساز این اعتراضات شده است .

حکومت عدل اسلامی:اعدام ۵ نفر در مشهد

2010-04-11T04:46:00.000-07:00

رهانا - دادسرای عمومی و انقلاب مشهد، از اجرای حکم اعدام پنج نفر در زندان این شهر خبر داد.

به گزارش خبرگزاری مهر، این پنج نفر که هویت آنها مشخص نشده، در ارتباط با «قاچاق ده‌ها کیلوگرم مواد مخدر از نوع تریاک و هروئین» دستگیر و به اعدام محکوم شده بودند.

حکم اعدام این افراد، پس از تائید دیوان عالی کشور، به اجرا گذاشته شد.

نوزدهم دی ماه سال گذشته نیز شش نفر در اصفهان با همین اتهام به دار آویخته شدند.

ایران دارای دومین رتبه اعدام در جهان است.

شاهزاده رضا پهلوی: این رژیم شدیدا ضددین است

2010-04-09T02:19:00.000-07:00

پارس دیلی نیوز

میلیونها مرد و زن جوان گمنام ایران امروز، رهبران فردا خواهند بود. آنها فهمیده‌اند برای رسیدن به آزادی به چه چیز نیاز هست و حاضرند بهایش را نیز بپردازند. آنها دریافته‌اند ما به پلورالیسم درست مانند تنوع جامعه‌مان نیاز داریم و درک کرده‌اند ما یک دمکراسی نیز لازم داریم تا بتوان از عقیده و حقوق هر شهروند محافظت کرد.

*****

«زنیت» ZENIT یک خبرگزاری بین‌المللی وابسته به کلیسای کاتولیک است. در اواخر ماه مارس، به هنگام برگزاری کنفرانس سالانه جامعه بین‌المللی حقوق بشر در شهر بُن که شاهزاده رضا پهلوی نیز یکی از سخنرانان آن بود، «زنیت» گفتگویی با وی انجام داد. این خبرگزاری در مقدمه این گفتگو از جمله می‌نویسد: «در ایران گرویدن به دین مسیح، زندان و شکنجه و حتی مرگ در پی دارد بدون آنکه برای این رفتار هیچ مبنای حقوقی وجود داشته باشد. خبرنگار ما درباره آزادی مذهبی در ایران، گفتگوی بین ادیان و اینکه چگونه می‌توان خشونت رژیم کنونی را مهار کرد، با شاهزاده رضا پهلوی گفتگو کرده است (31 مارس). شاهزاده در سخنرانی خود در بُن یادآور شد: «غرب سالهاست که تنها با رژیم ایران حرف زده است. اینک زمان آن رسیده است که گفتگو با مردم ایران را آغاز کند».

س: چگونه ممکن است ایران روزی در تأمین صلح جهانی مشارکت کند؟

ج: نخست باید یادآوری کنم که نظام‌های دمکراتیک بر ضد یکدیگر به جنگ نمی‌پردازند. و در پاسخ به پرسش شما اینکه، یک ایران دمکراتیک بنا به تعریف، درست بر عکس رژیم کنونی، در حفظ صلح و ثبات نقش خواهد داشت. از همین رو سرمایه‌گذاری روی تحقق دمکراسی بهترین تضمین برای رسیدن به چنان آینده‌ای است. از آنجایی که من با تلاش مردم ایران آشنایی دارم، به شما اطمینان می‌دهم که این مردم می‌خواهند در جایگاهی قرار گیرند که بتوانند در صلح زندگی کنند و با همسایگانشان در همزیستی بسر برند، و مانند قرن‌های گذشته سهم خود را در پیشرفت علمی و فرهنگی خارج از مرزهای خویش ادا نمایند. در چنین شرایطی، تنها راهی که می‌تواند ما را به این هدف برساند، یک نظام پارلمانی است.

س: آیا ممکن است بفرمایید رسالت شما برای ایران چیست؟

ج: بسیار ساده است. رسالت من رسیدن به آن آزادیست که همین الان از آن حرف زدم. موقعیتی که در آن مردم ایران بتوانند آزادانه انتخاب کنند.

س: آیا ایران جایی است که شما آن را واقعا خانه خود می‌دانید؟

ج: البته، منظورم این است که ایران کشور من است، وطن من است! همه کشورهای دیگر برای من تنها اقامت‌گاه‌های موقت هستند و نه میهن من.

س: ولی در وطن شما هنوز رژیمی حاکم است که محمود احمدی‌نژاد رییس جمهوری آن است. جایگاه رهبر مذهبی درون این نظام سیاسی کجاست؟

ج: نخست این را بگویم که پرسش جالبی را مطرح کردید چرا که شما باید این را دریابید که در آغاز، اکثریت روحانیت سنتی علیه آنچه بود که خمینی به عنوان یک نظام مذهبی برپا داشت. این نظام خلاف اسلام شیعه بود. بر اساس عقیده شیعیان، برقراری حکومت الله فقط پس از ظهور امام دوازدهم به مثابه تنها فرد «معصوم» ممکن است. خمینی اما بر این عقیده بود که پیش از آن باید یک حکومت الاهی وجود داشته باشد. حکومتی که نماینده خدا بر زمین و مفسر اهداف خداوند است.

دومین موردی که عقیده شیعه را زیر پا می‌گذاشت، به سلسله مراتب مذهبی باز می‌گشت. بر خلاف کلیسای کاتولیک که تنها دارای یک مرجع یعنی «پاپ اعظم» است، در شیعه می‌تواند مراجع متعدد وجود داشته باشد. من نوعی به عنوان مسلمان شیعه حق دارم یکی از آیات عظام را به عنوان مرجع تقلید انتخاب کنم. اما خمینی این اصل را رد می‌کرد ومی‌گفت: خیر، من تنها کسی هستم که در مقام مرجعیت قرار دارم و روحانیان دیگر چنین حقی ندارند.

به این ترتیب، بنا به تعریف، این رژیم مثلا اسلامی به شدت ضد دین است. آن هم نه تنها به دلیل اصولی که بر آن استوار شده است، بلکه بر اساس رفتارش. اکثریت روحانیان در آغاز جمهوری اسلامی، خارج از این نظام قرار می‌گرفتند. بسیاری از آنها در حصر خانگی قرار گرفتند و در همان شرایط درگذشتند. برخی از آنان مانند آیت‌الله بروجردی در حال حاضر در زندان است و شکنجه می‌شود.

س: اجازه بدهید نگاهی به یکی از این آیت‌الله‌های رژیم بیندازیم که به احمدی‌نژاد نیز مشاوره می‌دهد. آیت‌الله مصباح یزدی. به نظر شما او به چه چیز معتقد است؟ اسلام شیعه؟ یا چیزی دیگر؟

ج: همه اینان طرفدار افراطی‌ترین روایت از اسلام سیاسی هستند که به نظر من ویژگی رژیم کنونی است. من نماینده روحانیت سنتی خودمان نیستم. این همه را بر اساس عقیده‌مان درک می‌کنم. در واقع چنین است که روحانیت سنتی این رژیم را ضداسلامی می‌داند چرا که مانند کل جامعه بر این عقیده است که این رژیم تا کنون به اسلام بسیار زیان رسانده است. بر این اساس، هر کسی که به این رژیم می‌پیوندد با ساختاری همراهی می‌کند که بر ضد حقوق بشر برپا شده و بر ضد دمکراسی و اعتقاد واقعی و دین است.

س: شما چه کسی را از سوی روحانیت شیعه به عنوان طرف گفتگو در زمینه مباحث دینی به مسیحیان پیشنهاد می‌کنید؟

ج: اگر از رژیم ایران حرف می‌زنید، باید بگویم که این رژیم سدی است بین مردم ایران و بقیه جهان. هم چنین بین آن روحانیتی که شما می‌توانید با آنها گفتگو کنید و بقیه جهان. آن روحانیانی که شما می‌توانستید با آنها صحبت کنید، رژیم را نمایندگی نمی‌کنند. به آنها اجازه تماس با دنیای خارج داده نمی‌شود. اگر آنها حرفی بزنند، دستگیر شده و زیر شکنجه قرار می‌گیرند. از همین رو، بسیار مشکل است تا زمانی که این رژیم وجود دارد، بتوان گفتگویی را با نمایندگان واقعی مذهب شیعه آغاز کرد.

س: در ایران حرکتی وجود دارد که خود را حجتیه می‌نامد و به ویژه بر ضد اقلیت‌های مذهبی اقدام می‌کند.

ج: من امیدوارم که ما بتوانیم نظام دیگری را جانشین این رژیم مذهبی بکنیم که یک نظام دمکراتیک سکولار باشد. یک بار دیگر بر کلمه «سکولار» و جدایی قطعی دین و دولت تأکید می‌کنم. هنگامی که شما علاوه بر این یک قانون اساسی داشته باشید که بر اساس اصول اعلامیه جهانی حقوق بشر تنظیم شده باشد، آنگاه یک تضمین حقوقی و قانونی برای حفاظت از حقوق شهروندی اعم از تعلق‌های قومی، مذهبی، عقاید سیاسی و جهت‌گیری‌های جنسی خواهید داشت. شما باید همه اینها را از نظر قانونی تضمین کنید، باید یک جامعه مدنی پویا داشته باشید و از ابزاری برخوردار باشید که بتوانید از این اصول دفاع کنید تا جایی که مطمئن باشید هیچ ایرانی به دلیل اعتقاداتش، عقاید سیاسی‌اش و یا به خاطر چیز دیگری، مورد تبعیض قرار نمی‌گیرد و با وی بدرفتاری نمی‌شود و یا نسبت به وی بی‌عدالتی صورت نمی‌گیرد. ما برای اینها مبارزه می‌کنیم. این آن چیزیست که ما می‌خواهیم.

س: ایران چگونه می‌تواند به یک جامعه پلورالیست تبدیل شود؟ استراتژی شما چیست؟

ج: ایران اگرچه نه منطبق بر شرایط مدرن، لیکن به طور سنتی از قرن‌ها پیش یک جامعه پلورالیست بود. ایران مانند یک موزاییک است که از گروه‌های مختلف قومی و مذهبی، کرد، سنی، بهایی، زرتشتی، مسیحی و... همه اینها با هم تشکیل شده است. همه ما در کنار هم زیر یک سپهر زندگانی می‌کردیم. کشورهای اندکی تا این اندازه متنوع هستند. باید به این تنوع نگاه کرد و در آن تأمل نمود.

س: ولی آخر شما چگونه می‌خواهید حقوق بشر را درباره همه این گروه‌های اجتماعی پیاده کنید؟ فکر می‌کنید آیا چالشگری مانند میرحسین موسوی می‌تواند در این زمینه موفق و یا دست کم یاری‌رسان باشد؟

ج: لطفا از فرد به مجموعه جنبش سبز نگاه کنید. به میلیونها مرد و زن جوان گمنام ایران امروز نگاه کنید. اینها رهبران فردا خواهند بود. آنها رهبران اتحادیه‌ها، روزنامه‌نگاران، وبلاگ‌نویسان، هنرمندان خواهند بود. آنها فهمیده‌اند برای رسیدن به آزادی به چه چیز نیاز هست و حاضرند بهایش را نیز بپردازند. آنها دریافته‌اند ما به پلورالیسم درست مانند تنوع جامعه‌مان نیاز داریم و درک کرده‌اند ما یک دمکراسی نیز لازم داریم تا بتوان از عقیده و حقوق هر شهروند محافظت کرد. من در پی این نیستم که این چیزها را به آنها یاد بدهم. مسئله من این است که چگونه می‌توان به آنان فرصت داد تا آنچه را خود می‌دانند تحقق بخشند. آنها برای رسیدن به این هدف باید موانع را از سر راه بردارند. بخشی از مشکل همانا از میان برداشتن این موانع است که رژیم کنونی یکی از آنهاست.

----------------------------------------------------------------

منبع:

http://www.zenit.org/article-20209?l=german

برگردان پارسی: الاهه بقراط

هزاران زندانی گمنام و خطر اعدام

2010-04-09T02:16:00.000-07:00

پارس دیلی نیوز:گمنام ماندن بیش از هزاران نفر از بازداشت شدگان وقایع بعد از انتخابات و عدم درج حتی یک خبر درباره این زندانیان، از سویی نگرانی افکار عمومی درباره سرنوشت آنها را به دنبال داشته و از سوی دیگر، دست مسئولان امنیتی را برای اعمال فشار بیشتر بر آنان باز گذاشته است. "روز" در این گزارش به بررسی وضعیت زندانیان گمنام می پردازد.

بیشتر زندانیان گمنام حق استفاده از مرخصی نوروزی را نیافتند و به دلیل ناآشنایی رسانه ها با آنان و عدم پی گیری رسانه ای درباره وضعیت شان به احکامی سنگین محکوم شده و قربانی انتقام گیری حکومت از گروهها و تشکل های سیاسی مخالف حکومت می شوند. تا آنجا که خود این زندانیان با انتشار نامه ای سرگشاده اعلام کردند: "در این ۹ ماه به همه جا و هر گروه و انجمنی وصل مان کردند؛ گویی اصلا در این سرزمین به دنیا نیامده بودیم. حرفمان شده پول اصحاب کهف. یک روز به گروه های مختلف مرتبط می شویم و روز بعدش از ارتباط ما با بیگانگان و جاسوسان پیچیده سخن می گویند".

این زندانیان که به گفته خود «معترضانی ساده» به نتایج اعلام شده انتخابات بوده اند، با عناوینی چون دریافت و ارسال پیامک و ایمیل و همراهی یا تماشای تجمع های معترضان به نتایج انتخابات، به محاربه و توهین و تبلیغ علیه نظام اسلامی و تجمع و تبانی و … متهم شده اند. آنها در دادگاه هایی بدون حضور وکیل مدافع و گاه در غیبت نماینده دادستان، به احکامی بیش از ۵ و شش سال محکوم شده اند.

دادگاههای چند دقیقه ای از دهه شصت تاکنون

برگزاری دادگاههای چند دقیقه ای، بدون حضور وکیل مدافع و صدور شتابزده احکام سنگین بعد از این دادگاهها، صدور وثیقه های سنگین و انتساب اتهاماتی چون محاربه و جاسوسی و... برای این زندانیان، یادآور محاکمات چند دقیقه ای دهه 60 است.

آبتین غفاری، هنرمند جوانی است که در 21 بهمن بازداشت و در 28 اسفند و در حالیکه از خانواده او خواسته شده بود برای تودیع وثیقه به دادسرای مستقر در زندان اوین مراجعه کنند، در محاکمه ای دو دقیقه ای به سه سال حبس تعزیری محکوم شده است.

به گفته خانواده آبتین غفاری، محاکمه بدون حضور وکیل و تنها در ظرف دو دقیقه صورت گرفته و بلافاصله حکم از سوی "قاضی مقیسه" ابلاغ شده است.

هنوز مشخص نیست چه تعداد از زندانیان گمنامی که در وقایع بعد از کودتای 22 خرداد بازداشت شده اند چنین محاکمه ای داشته اند و به دلیل نداشتن شناخت رسانه ها از این زندانیان و عدم آشنایی خانواده های آنها با رسانه ها، اطلاع رسانی صورت نگرفته است؛ آبتین غفاری نمونه ای از این بازداشت شدگان است که وابستگی به هیچ گروه سیاسی ندارد.

دکتر فریبرز بقایی، از بازماندگان اعدام های دهه شصت است که 11 سال از عمرش را در زندان گذرانده است. او با اشاره به شباهت های محاکمه های چند دقیقه ای امروز، با محاکمه های دهه شصت، به "روز" می گوید: این نوع محاکمات بیشتر درباره افراد ناشناس و گمنامی صورت می گیرد که مردم از سویی و رسانه ها از سوی دیگر، آنها را نمی شناسند.

دکتر بقایی که خود یکی از هزاران زندانی گمنامی بوده که در دهه شصت در دادگاههای چند دقیقه ای و بدون حضور وکیل مدافع مورد محاکمه قرار گرفته، می افزاید: مهم ترین کمک به این زندانیان گمنام، رسانه ای شدن وضعیت و پرونده های آنها است ؛اگر درباره هر یک از این افراد در یکی از رسانه ها مطلبی نوشته شود هم به جلوگیری از صدور احکام سنگین علیه آنها کمک می کند و هم ممکن است به آزادی آنها منجر شود.

وی با اشاره به وضعیت یک زندانی که فعالیت سیاسی نیز داشته اما گمنام مانده است می گوید: به عنوان مثال باید به "علی بیکس" اشاره کنم که نامش نیز مترادف با وضعیتی است که در آن به سر می برد؛ کسی او را نمی شناسد، درباره او نمی نویسد و فشار رسانه ای وجود ندارد و آقایان هر طور که دلشان می خواهد با او رفتار می کنند. در حالیکه باید با رسانه ای کردن مسئله به او و سایر زندانیانی که در شرایط مشابه او قرار دارند کمک کرد.

دکتر بقایی با رد این نظریه که پرداخت رسانه ها به پرونده زندانیان، باعث ایجاد حساسیت و فشار بیشتر بر زندانیان می شود، تصریح می کند: این نظریه صد در صد غلط است و تنها کمک به این افراد، نوشتن و رسانه ای کردن پرونده آنان است تا آقایان تحت نظارت افکار عمومی، نتوانند هر کاری دلشان خواست انجام دهند.

وی در تشریح دادگاه چند دقیقه ای خود می گوید: هیات دادگاه که متشکل از دادستان تهران، حاکم شرع و مسئول زندان بود در گوهر دشت کرج و همچنین تهران، این دادگاهها را بر پا و ظرف دو تا سه دقیقه حکم اعدام یا حبس زندانی ها را صادر کردند.آنها ابتدا می پرسیدند مجاهدی یا مارکسیست؟ یا بسته به نوع وابستگی زندانی به تشکل های سیاسی، از هویّت اش سوال می کردند. اگر کسی پاسخ مثبت می داد همان لحظه حکم اعدام او را می دادند. اما از کسی که پاسخ منفی می داد می پرسیدند به تشکیلات متبوع خود و سازمان سیاسی خود اعتقاد داری یا نه؟ اگر جواب مثبت بود باز حکم اعدام صادر می شد و از کسی که پاسخ منفی داده بود می پرسیدند آیا با جمهوری اسلامی همکاری میکنی یا نه؟ باز هم پاسخ منفی حکم اعدام را به دنبال داشت.

به گفته دکتر بقایی، کسانی که دوران محکومیت به حبس آنان تمام شده بود نیز اکثرا آزاد نمی شدند بلکه از این افراد سئوال می شد که آیا به جمهوری اسلامی اعتقاد دارند یا نه و پاسخ این سئوال، سرنوشت آنان را تعیین می کرد.

وی با اشاره به محاکمه چند دقیقه ای خود می افزاید: از من پرسیدند به مارکسیسم اعتقاد داری؟ من پاسخ منفی دادم؛ سپس پرسیدند مسلمان هستی؟ پاسخ مثبت دادم. بعد پرسیدند: چرا نماز نمی خوانی؟ من گفتم در جایی که کار میکنم چون همه افراد غیر مذهبی هستند برای من امکان نماز خواندن نیست؛ اما اشراقی، دادستان وقت تهران جواب داد: شما در خلا (توالت) هم اگر بودید تا صدای اذان را شنیدید باید نمازتان را بخوانید.من آن موقع زیر حکم بودم، یعنی حکم اعدام داشتم و یکی از دوستان از حزب توده که 12 سال حکم زندان داشت را با من به یک سلول بردند. هر دو نماز خواندیم چون احساس میکردیم کنترل می کنند و دوربین مدار بسته است. اما مرا دوباره خواستند و باز پرسیدند مسلمان هستی؟ پاسخ مثبت دادم و گفتند شهادتین را باید در مقابل حاکم شرع بگویی. از من خواستند دستم را روی قلبم بگذارم و شهادتین را به فارسی تکرار کنم.

دکتر بقایی در ادامه با بیان اینکه تازه به ایران بازگشته بود و فردی گمنام به شمار می رفت که کسی او را نمی شناخت، می گوید: ما افراد سرشناسی در سازمانی که خود عضو آن بودم نیز داشتیم که به دلیل سرشناس بودن شان، آنها را در این دادگاههای چند دقیقه ای محاکمه نکردند اما تعداد زیادی از جوانان گمنام را به صف کردند و ظرف چند دقیقه به جوخه های دار سپردند.

چرا بسیاری از زندانیان گمنام می مانند؟

زندانیانی که گمنام مانده اند، محدود به مردم عادی نمی شوند بلکه بسیاری از فعالان سیاسی، دانشجویی و مدنی بازداشت شده در شهرستان ها و در برخی موارد تهران نیز، در وضعیت مشابهی به سر می برند.

زهرا رهنورد معتقد است که "آنها بدنه ملتند. آنها نه خاکریز اولند و نه سنگری که فتح آن موجب خوشحالی شده باشد و نه سنگری است که سیاسیون پشت آن پنهان شده باشند".

همسر میر حسین موسوی در یادداشتی که در سایت کلمه منتشر شده درباره زندانیان گمنام و بی نام و نشان نوشته است: " خواسته آنان تنها مشتی از خروارها مطالبات مردم‌ است. آزادگانی که همچون ملت ایران خود بی کس و کارند و فقط خدا و آرزوهایشان را دارند... به همین دلیل در زندان نگه داشتن آنها نمادی از زشت‌ترین ظلم‌ها و رنجی است که می‌توان بر یک ملت روا داشت. آنها مادر دارند، فرزند دارند، همسر دارند، پدر دارند و خویشانی خوب که بی‌تاب رنج‌هایشان هستند".

اما چرا این زندانیان گمنام می مانند؟ این سوالی است که "منیره برادران"، زندانی سیاسی سابق پاسخ می دهد. او می گوید: افرادی که در خیابان و در اعتراض‏ها نسبت به نتایج انتخابات و یا تظاهراتی که بعد از آن صورت گرفته دستگیر شده‏اند، ممکن است گروه مشخصی دنبال کارشان نباشد و یا خانواده‏های‏شان این امکان را که بتوانند در مورد زندانی‏ شان خبررسانی کنند یا وکیل بگیرند و یا با رسانه‏ها تماس بگیرند، نداشته باشند. این دسته در حقیقت به نوعی گمنام می‏مانند."

منیره برادران با بیان اینکه "بسیاری از دانشجویان نیز جزو این دسته از زندانیان گمنام هستند" به دویچه وله می گوید: "می‏دانیم که خیلی‏ از دانشجویان را دستگیر می‏کنند، آزاد می‏کنند و بعد از مدتی دوباره دستگیر می‏کنند. امکان گمنام ماندن زندانیانی نیز که در شهرستان‏ها دستگیر شده‏اند، بیشتر است.زندانیانی که از اقوام مختلف هستند - مانند آذربایجانی‏‌ها- هم گمنام می‏مانند و سرنوشت آنان ممکن است در برخی رسانه‏ها منعکس نشود. خود فعالان آذربایجان این گله را دارند که رسانه‏ها به زندانیان آنان کم‏تر توجه می‏کنند. حال اینکه چه دلایلی هست را نمی‏دانم و امیدوارم دلایل خاص و ویژه‏‏‏ای نداشته باشد".

این زندانی سیاسی سابق، گمنام ماندن را خطر بزرگی برای این زندانیان می داند از این جهت که دست حکومت برای صدور حکم‏های سنگین به آن‏ها بازتر می‏شود یا اینکه حتی ممکن است درخطر اعدام قرار بگیرند؛ چنانکه دیدیم اعدام‏هایی که صورت گرفت از میان زندانیان گمنام بود.

فرشته قاضی

روز

استفاده از ماهواره در ایران رشد ۳۰ درصدی داشته است

2010-04-09T02:14:00.000-07:00

پارس دیلی نیوز: سایت حکومتی مهر نوشت:جواد آرین منش، نائب رئیس کمیسیون فرهنگی مجلس در مشهد گفت که خلاف قوانین حاکم بر کشور در ارتباط با عدم استفاده از ماهواره، استفاده از ماهواره رشدی ۳۰ درصدی داشته است.

قتل شیرمحمد شه بخش بر اثر شکنجه

2010-04-09T02:10:00.000-07:00

پارس دیلی نیوز:عبدالقادر بلوچ : شیر محمد شه بخش که یکی از چند صد زندانی سیاسی بلوچ بود در زندان اداره اطلاعات زاهدان جان باخت. رژیم خون و جنون در تلاش است که سیاست اعترافات تلویزیونی را در استان سیستان و بلوچستان اجرا کند اما با مقاومت مبارزین در بند بلوچ مواجه شده. اوج تلاش رژیم برای گرفتن اعترافات تلویزیونی در زمان زندانی بودن یعقوب مهرنهاد صورت گرفت، اما مقاومت جانانه او باعث مرگ او هم شد. بعد از او دهها مورد دیگر اتفاق افتاد. از آن جمله مرگ مشکوک هفته قبل شاپور شه بخش بود. جسد شادروان شیرمحمد شه بخش را به بازماندگانش تحویل ندادند. شدت شکنجه ها و آثار آنها به حدی بوده که نظام اسلامی ترجیح داده نقش گورکن و مرده شور را هم به عهده بگیرد و فقط خبر رسان شومی مرگ برای خانواده آن مرحوم بشود.سر و صدا و انعکاس اخبار بلوچستان فقط میماند برای زمانی که یکی بمبی منفجر کند یا جوانی به خاطر جنونی آنی مسلسل بکشد و عده‏ای را ببندد به رگبار. در چنان زمانی همه جا بلوچستان می‏شود صدر نشین خبرها. اعدامهای دسته جمعی. مرگهای زیر شکنجه و صدها زندانی در بند راهی به اخبار پیدا نمی‏کند. دردا تنهایی.

زنده یادان شیرمحمد و شاپور جزو گروهی بودند که صرفاً به خاطر داشتن رشته قوم و خویشی با حاجی خدابخش شه‏بخش دستگیر شدند. هنوز کسی خبری از سرنوشت: گل محمد، دین محمد، عطاء‏الله، خالد، عبیدا‏لله، مهر‏الله، امان‏الله، رحمان... که همه از ایل شه‏بخش هستند ندارد. این احتمال وجود دارد که تعداد بیشتری از آنها زیر شکنجه کشته شده باشند و رژیم از ترس شورش به مرور اجساد آنها را دفن و خبر را اعلام می‏کند. برای درک درجه جنون این نظام در بلوچستان، یاد آوری این نکته ضروری است که در میان این افراد عطاء‏الله شه بخش فرزند ولی محمد نابینا است اما برای فشار به سایرین نظام او را هم به شدت زیر شکنجه دارد که از آنچه دیده سخن بگوید!

* با تشکر از ساجد بلوچ خبرنگار داوطلب برای این وبلاگ

سيدعلي بيچاره روز كارگر تو راهه

2010-04-09T02:07:00.001-07:00

پارس دیلی نیوز:دلیران بی باک:شعار نويسي برای روز كارگر :در ايستگاه متروي تهران ، خيابان آزادی – زنجان و پل هوايی جنت آباد ، شعارهاي زير در حمايت از قیام در روز كارگر نوشته شده است :

روز كارگر روز قيام همه مردم ايران است

سيدعلي بيچاره روز كارگر تو راهه

مرگ بر خامنه ای - روز كارگر يادت نره

مرگ بر اصل ولايت فقيه – روز كارگر يادت نره

کامنت : آی مردم تحت ستم فاشیسم مذهبی حکومت اشغالگر آخوندی ، شما هیچ چیز کمتر از مردم قیرقیزستان ندارید ، بپاخیزید و این حکومت فاشیستی مذهبی را از ریشه برکنید و ایران را آزاد کنید!

دست دولت جنایتکار جمهوری کثیف اسلامی در ماجرای درياچه اروميه

2010-04-07T12:05:00.000-07:00

پارس دیلی نیوز:از دو سه روز مانده به اجرای برنامه ی پر سر و صدای اروميه، که به ظاهر قصد «توجه دادن مردم به نابودی تدريجی درياچه اروميه» را داشت، همراهان ما از ايران خبر دادند که « در پی توجه رسانه های داخلی و خارجی و راديو تلويزيون های مختلف به اعلام سال 1389 به نام «سال محیط زيست و ميراث طبيعی ايران» از جانب بنياد ميراث پاسارگاد، و برانگيخته شدن توجه مردم نسبت به محیط زيست و به خصوص ميراث طبيعی شان، دولت احمدی نژاد و مشاوران غير ايرانی آن ها به شدت نگران شده و در حال ريختن برنامه ای هستند که قرار است به وسيله ی گروهی از تجزيه طلب های وابسته به دولت اجرا شود.». به زودی روشن شد که هدف اين برنامه منحرف کردن توجه مردمان به حفظ محیط زيست و ميراث طبيعی ايران است که با دخالت مستقيم حکومت اسلامی، به خصوص در دوران دولت احمدی نژاد و با همراهانی چون رحيم مشايي و ديگران، به نفع مقاصد و منافع ضد ملی و ضد انسانی اين حکومت، به ويرانی کشانده شده است.

اين ويرانگران محيط زيست و ميراث طبيعی ايران، قصد داشته اند که از اين طريق هزاران تن از مردمان علاقمند به میراث طبيعی سرزمين مان را، به سودای فريب آميز حفظ درياچه اروميه، (که شش سال است به طور مرتب از سوی کوشندگان به محیط زيست درباره ی آن گفته شده) به اعتراضی بکشانند که به وسيله ی دولت جمهوری اسلامی و وابستگان به کشورهای خارجی تدارک ديده شده بود. اعتراضی که نتيجه اش اين باشد تا دهان علاقمندان به محیط زيست و ميراث طبيعی را هم به بهانه های مختلف و در هر کجای ايران ببندند.

کميته ی بين المللی نجات پاسارگاد، به عنوان اولين کميته ی جهانی حفظ ميراث های فرهنگی و طبيعی ايرانزمين که در سال های اخير به طور مرتب تمامی تخريب های ميراث فرهنگی و تاريخی و طبيعی ، از جمله درياچه اروميه، را گزارش کرده است، با توجه به اين هشدار همراهانمان در ايران، بوده که (با همه ی احترام و تحسينی که برای مردمان معترض به تخريب درياچه اروميه قائل است) طی روزهای اخير و همانطور که ملاحظه کرده ايد، از هر نوع بازتاب خبرهای جنجالی مربوط به آن خودداری کرده است.

بنياد ميراث پاسارگاد و کميته ی وابسته به آن (کميته ی بين المللی نجات پاسارگاد) يک بنياد فرهنگی و غير سياسی و غير مذهبی است که وظيفه ی خود را در حفظ و نجات ميراث های تاريخی، فرهنگی، و طبيعی ايرانزمين يکپارچه می داند؛ ميراث هايي که ارتباط مستقيم با سرنوشت و موجوديت امروز مردمان متمدن و با فرهنگ ايران دارد.

ما اعلام می کنيم که حمايت از ميراث هايي فرهنگی و طبيعی امری حقوق بشری و از حقوق مسلم مردم ايران است و سوء استفاده از آن از طريق ربط دادن اش به مسايل سياسی، تنها می تواند از جانب حکومت اسلامی و عوامل وابسته به آن بوده و در راستای سرکوب علاقمندان به اين آثار ملی و بشری است.

با مهر و احترام

شکوه ميرزادگی

از سوی کميته بين المللی نجات پاسارگاد

ششم آوريل 2010

لخت ‌شدن ‌مردی‌ ‌مقابل‌ استانداری ‌اروميه ‌همزمان با سفر احمقی نژاد ابله

2010-04-07T11:58:00.000-07:00

پارس دیلی نیوز:تابناک نوشت:همزمان با ايام سفر هيات دولت به استان آذربايجان غربي 10:40 صبح امروز سه شنبه هفدهم فروردين مردي تقريبا پنجاه ساله با در آوردن پيراهنش در جلو استانداري اروميه براي مدتي توجه مردم را به خود جلب کرد.

براساس اين گزارش اين مرد که خود را پدر پنج شهيد مي ناميد خواستار رسيدگي مسئولين به مشکلاتش بود که با دخالت نيروي سرکوبگر انتظامي ماجرا پايان يافت.

از دستگیر شدگان چهارشنبه سوری هیچ خبری در دست نیست

2010-04-07T11:47:00.000-07:00

پارس دیلی نیوز

از وضعیت و شرایط یکی از دستگیر شدگان چهارشنبه سوری هیچ خبری در دست نیست

بنابه گزارشات رسیده به "فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران"، رسول حردانی از دستگیر شدگان چهارشنبه سوری که توسط نیروی سرکوبگر دستگیر کننده بشدت مورد ضرب وشتم قرار گرفته بود،از زمان دستگیری تا به حال هیچ خبری از محل بازداشت وشرایط و وضعیت او در دست نیست.

رسول حردانی 27 ساله در جریان برگزاری مراسم سنتی چهارشنبه سوری همراه با 2 نفر از دوستانش توسط نیروهای سرکوبگر دستگیر و به بازداشتگاه آگاهی شاپور منتقل شد.او هنگام دستگیری بشدت مورد ضرب و جرح قرار گرفته بود. او همچنین در طی مدت 24 ساعتی که در بازداشتگاه آگاهی شاپور تهران بسر می برد با باتونهای برقی ،شوک الکتریکی مورد شکنجه قرار گرفته بود. آقای حردانی بدلیل کشاندن او بر روی آسفالت پشت وی زخمی شده بود. او پس از 24 ساعت بازداشت در آگاهی شاپور به نقطه نامعلومی منتقل می شود.

بنابه گفته خانواده اش یکی از دستگیر شدگان روز چهارشنبه سوری، که هنگام بازداشت رسول حردانی در آگاهی شاپور هم سلول او بوده شاهد شکنجه های وحشیانه و زخمی شدن پشت او بوده است . این زندانی به این خانواده گفته است که او در شرایط بد جسمی بسر می برد. از زمان دستگیری تا به حال با خانواده اش هیچگونه تماسی نداشته است و خانواده حردانی از محل بازداشت و شرایط و وضعیتش فرزندشان هیچ اطلاعی ندارند.

لازم به یاد آوری است رسول حردانی در سال 1379 هنگامی که با خانواده اش قصد پناهندگی داشتند سعی کردند که هواپیما را به کنترل خود در آورند و به سوی مقصدی که مد نظر آنها بود تغییر مسیر دهند که این مسئله ناکام ماند و باعث دستگیری او و سایر اعضای خانواده شد و تعدادی از آنها ابتدا محکوم به اعدام و سپس به حبس های طولانی مدت شدند .بنابه گفته خانواده اش رسول حردانی بعد از 10 سال زندانی بودند سال گذشته با سپردن وثیقه به او مرخصی استعلاجی داده شد و در بیمارستان گلستان اهواز تحت 2 عمل جراحی قرار گرفت.

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران،دستگیری،شکنجه ، انتقال به نقطه نامعلوم و عدم اطلاع خانواده از محل بازداشت و شرایط فرزندشان به صرف شرکت در برگزاری مراسم سنتی چهارشنبه سوری که یک سنت ملی است را محکوم می کند و از کمیسر عالی حقوق بشر ،گزارشگر ویژه دستگیریهای خودسرانه سازمان ملل متحد و سایر مراجع بین المللی خواستار اقدامات عملی برای ارجاع دادن پرونده نقض حقوق بشر این رژیم به شورای امنیت سازمان ملل متحد جهت گرفتن تصمیمات لازم اجرا است.

فعالین حقوق بشر ودمکراسی در ایران

17 فروردین 1389 برابر با 6 آپریل 2010

2010-04-07T11:45:00.000-07:00

پارس دیلی نیوز: زندانی سیاسی بهروز جاوید تهرانی در هفتمین روز اعتصاب غذا خود بسر می برد

بنابه گزارشات رسیده به "فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران"،زندانی سیاسی بهروز جاوید تهرانی در اعتراض به انتقال به سلولهای انفرادی و شرایط طاقت فرسا و غیر انسانی هفت روز است که در اعتصاب غذا بسر می برد.

زندانی سیاسی بهروز جاویدتهرانی تنها زندانی سیاسی بازمانده از 18 تیر 1387 قیام دانشجویان می باشد. او در اعتراض به انتقال به سلولهای انفرادی ،شکنجه های جسمی و شرایط طاقت فرسا و غیر انسانی از 11 فروردین ماه در اعتصاب غذا بسر می برد.گزارشها حاکی است که شرایط جسمی او به دلیل شکنجه های جسمی،شرایط غیر انسانی و اعتصاب غذا رو به وخامت گذاشته است.

از طرفی دیگر برای دومین بار متوالی، مدت بازداشت زندان سیاسی بهروز جاوید تهرانی در سلولهای انفرادی به دستور علی محمدی معاون زندان گوهردشت کرج برای 15 روز دیگر تمدید شده است.علی محمدی او را به یکی از سلولهای انفرادی که شرایط آن نسبت به سایر سلولها بدتر است منتقل کرده است و دو پاسداربند بنام های محسن خالصی و محسن بامداد که از شگنجه گران شناخته شده سلولهای انفرادی هستند. او را مورد شکنجه روحی و جسمی قرار می دهند.

در حال حاضر علاوه بر زندانی سیاسی بهروز جاوید تهرانی سه زندانی دیگر در سلوهای انفرادی معروف به سگدونی از 7 روز پیش در اعتصاب غذا بسر می برند که اسامی آنها به قرار زیر می باشد: رضا جلالی،حسین کرمی و محمد رضائی می باشند.

زندانی سیاسی بهروز جاوید تهرانی 17 اسفند ماه با یورش حسن آخریان رئیس بند 1 و پاسداربندها با ضرب و شتم به سلولهای انفرادی معروف به سگدونی منتقل شد. او در طی این مدت چند بار به اطلاعات زندان منتقل شد و توسط کرمانی و فرجی رئیس و معاون اطلاعات زندان مورد شکنجه های جسمی قرار گرفت.

شرایطی که در این شکنجه گاه معروف به سگدونی علیه زندانیان حاکم است به قرار زیر می باشد؛ زندانیان 3 بار در روز حق استفاده از سرویسهای بهداشتی را دارند / غذای زندانیان از کیفیت و کمیت بسیار پایینی برخوردار است و زندانی در حد زنده ماندن غذا دریافت می کند/ شکنجه زندانیان با باتون های برقی و سایر باتون ها صورت می گیرد/ زندانیان هر چند هفته یکبار حق استفاده از حمام را دارند/ زدن دست بند و پابند به زندانی و رها کردن او در سلول/محروحیت کامل ار امکانات درمانی و قطع داروهای آنها /قطع کامل ارتباط زندانی با خانواده و جهان خارج از سلول و همچنین موارد متعدد دیگر شکنجه می باشد.

شکنجه و اذیت و آزار زندانی سیاسی بهروز جاوید تهرانی به دستور سعید شیخان از سربازجویان وزارت اطلاعات و مسئول پرونده وی صورت می گیرد و توسط علی حاج کاظم،علی محمدی رئیس و معاون زندان ، کرمانی و فرجی رئیس و معاون اطلاعات زندان و حسن آخریان رئیس بند1 که نسبت به این زندانی سیاسی کینه غیر انسانی دارد و سال گذشته بدستور این فرد به سلولهای انفرادی بند 1 منتقل شده است به اجرا در می آید.

زندانی سیاسی بهروز جاوید تهرانی بارها توسط بازجوی وزارت اطلاعات سعید شیخان ،علی محمدی ،کرمانی،فرجی و حسن آخریان در حضور سایر زندانیان سیاسی تهدید به قتل شده بود که در اطلاعیه های قبلی به اطلاع عموم رسانده شد .تهدید به قتل، شکنجه های غیر انسانی ، فشارهای طاقت فرسا و وادار کردن زندانی به اعتصاب غذا شیوه های است که پیش از این بازجویان وزارت اطلاعات برای حذف فیزیکی زندانیان سیاسی بکار برده بودند. که تا به حال منجر به قتل تعدادی از زندانیان سیاسی شده است که از جملۀ آنها زنده یاد اکبر محمدی و ولی الله فیض مهدوی می باشند.

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران،نسبت به خطر جدی که متوجه جان این زندانی سیاسی است هشدار میدهد و برای پیشگیری از یک فاجعۀ دیگر از تمامی انسان دوستان برای نجات جان او استمداد می طلبد و همچنین از کمیسر عالی حقوق بشر،گزارشگران ویژه شکنجه و سایر سازمانهای حقوق بشری خواستار اقدامی فوری برای نجات جان این زندانی سیاسی است.

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران

18 فروردین ماه برابر با 07 آپریل 2010

جانباختن دو شهروند در نتیجه تیراندازی ماموران رژیم در مهاباد و سردشت

2010-04-05T05:01:00.000-07:00

پارس دیلی نیوز

جانباختن یک شهروند مهابادی در نتیجه تیراندازی ماموران جنایتکار رژیم اشغالگر جمهوری خونخوار اسلامی

گزارش منتشره حاکی است روز جمعه 13 فروردین ماه یک شهروند مهابادی بر اثر شلیک نیروهای امنیتی در منطقه "پشت تپ" این شهر جان خود را از دست داد.

به گفته شاهدان عینی این حادثه در پی درگیری مسلحانه فرد مقتول با نیروهای امنیتی که در جریان آن 3 تن از ماموران رژیم نیز زخمی شدند به وقوع پیوست.

***************

قتل یک کاسبکار توسط نیروهای جنایتکار رژیم خونخوار جمهوری ننگین اسلامی در سردشت

روز یکشنبه پانزدهم فروردین‏ ماه، نیروهای رژیم، گروهی از کاسبکاران مرزی را در حدفاصل روستاهای "رزگه" و "بیژوی" منطقه "آلان" سردشت هدف گلوله قرار دادند.

خبرگزاری کردستان، ضمن اعلام این خبر افزود بر اثر این تیراندازی، کاسبکاری به نام "عثمان سعیدی" 35 ساله، اهل روستای "بیژوی" مورد اصابت گلوله قرار گرفته و جان خود را از دست داد.

**********************

تجمع مردم منطقه "آلان" سردشت، در اعتراض به قتل یک کاسبکار

روز یکشنبه پانزدهم فروردین‌ماه، نزدیک به 2 هزار تن از مردم منطقه "آلان" سردشت، در اعتراض به قتل یک کاسبکار توسط نیروهای رژیم، در مقابل فرمانداری سردشت تجمع نمودند.

خبرگزاری کردستان با اعلام این خبر افزود، در این تجمع اعتراضی که تا ساعت 12:30 ظهر همان روز به طول انجامید یک دستگاه اتومبیل متعلق به فرمانداری توسط مردم به آتش کشیده شد. نیروهای رژیم برای متفرق نمودن مردم از ماشین‌های آتش نشانی و ادوات ضد شورش استفاده نمودند.

لازم به ذکر است، روز یکشنبه نیروهای رژیم در محلی به نام "بن دروی" منطقه "آلان" سردشت، شماری از کاسبکاران کرد را به گلوله بستند که بر اثر آن شخصی به نام عثمان سعیدی، 35 ساله، اهل روستای "بیژوی" هدف گلوله قرار گرفت و جان خود را از دست داد.

ابوالفضل عابدینی به یازده سال زندان محکوم شد

2010-04-05T04:56:00.000-07:00

پارس دیلی نیوز:ابوالفضل عابدینی نصر ، روزنامه نگار و فعال حقوق بشر از سوی شعبه یک دادگاه انقلاب اهواز به 11 سال حبس تعزیری محکوم شد.

بنا به اطلاع گزارشگران هرانا، شعبه یکم دادگاه انقلاب اهواز ابوالفضل عابدینی خبرنگار مستقل و از مسئولین سابق مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران را به اتهامات ارتباط با دول متخاصم (5 سال)، عضویت در مجموعه فعالان حقوق بشر درایران (5 سال) و تبلیغ علیه نظام از طریق مصاحبه با رسانه های بیگانه (1 سال) و در مجموع به 11 سال حبس تعزیری محکوم نمود.

یکی از استنادات دادستان در خصوص اتهام عضویت در مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران کارت ویزیت عابدینی با عنوان "مسئول روابط عمومی مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران" است که ضمیمه پرونده شده بود.

حکم زندان ابوالفضل عابدینی اواخر اسفندماه 1388 صادر شده و9 فروردین ماه امسال به آقای دکتر محمد اولیایی فرد وکیل ایشان ابلاغ شد.این حکم مربوط به پرونده پیشین آقای عابدینی است که به بازداشت ایشان در تیرماه سال گذشته 1388 و آزادی با قید وثیقه 300 میلیونی در آبان ماه همان سال منجر شد.

ابوالفضل عابدینی آخرین بار نیمه شب 11 اسفند ماه 1388 در منزل مسکونی خود در رامهرمز با محاصره منزل و ضرب و شتم شدید دستگیر گردید و به انفرادی بند2 الف زندان اوین منتقل شد که علیرغم گذشت بیش از یکماه، اتهامات پرونده جدید هنوز به دکتر اولیایی وکیل ایشان ابلاغ نگردیده است.

جرم و اعتياد در كشور به سن كودكی نزديک شده است

2010-04-05T04:53:00.000-07:00

ایران پرس نیوز:ایلنا: عضو هيات مديره انجمن حمايت از كودكان گفت: متاسفانه آمارهاي مربوط به سن اعتياد جرم، فحشا و ازدواج‌هاي اجباري در كشور نگران‌كننده است به طوري كه زمان وقوع اين آسيب‌هاي اجتماعي در حال نزديك شدن به سن كودكي افراد است.

جاويد سبحاني با اشاره به ميزان گسترش آسيب‌هاي اجتماعي مربوط به كودكان و ميزان كودك‌آزاري در كشور تاكيد كرد:‌ به طور جدي نمي‌توان گفت كه در آمارهاي مربوط به خشونت عليه كودكان و كودك‌آزاري بهبودي حاصل شده باشد اما بر اساس شاخص‌هاي موثر در كودك‌آزاري، روند مثبتي در اين شاخص‌هاي كلان مشاهده نمي‌شود.

او افزود:‌ هنوز تغيير مثبتي در شاخص‌هاي كلاني مانند فقر، طلاق، اعتياد، ميزان آسيب‌هاي اجتماعي و ... مشاهده نمي‌شود و روند رو به افزايش است. به همين ميزان غفلت در قبال كودكان بر ميزان خشونت بر روي كودكان در حال افزايش بوده و كاهش چشمگيري ندارد.

به گفته سبحاني تنها اتفاقي كه در مورد مسائل آسيب‌هاي اجتماعي و .... و حتي كودك‌آزاري پديد آمده اين است كه اين مسائل به عرصه رسانه‌هاي رسمي كشيده شده است و صدا و سيما نيز در مورد خشونت عليه كودكان مانور مي‌دهد اما اگر قرار باشد تغييري در شاخص‌ها پديد آيد و روند رو به رشدي مشاهده شود بايد رسانه‌ها از جمله صدا و سيما به وظايف خود در حوزه پيشگيري از كودك‌آزاري و آموزش نيز عمل كنند چرا كه بهترين و موثر‌ترين رسانه براي آموزش مهارت‌هاي زندگي و آموزش پيشگيري از خشونت‌ها، صدا و سيما است.

عضو هيات مديره انجمن حمايت از كودكان تصريح كرد: اطلاع‌رساني‌هاي حاشيه‌اي و آموزش‌هاي پراكنده براي پيشگيري از خشونت عليه كودكان و موارد كودك‌آزاري بازخورد خوبي ندارد و نبايد در زمان‌هاي نامناسب اقدام به فرهنگ‌سازي شود بلكه بايد زماني اقدام به اطلاع‌رساني كرد كه تاثير خود را داشته باشد.

سبحاني گفت: متاسفانه شيوع بعضي از مسائل آسيب‌هاي اجتماعي در كودكان مانند اعتياد، ازدواج اجباري و جرم در كشور در حال نزديك شدن به سن كودكي افراد است و با نزديك شدن معضل اعتياد به دوران كودكي افراد، ميزان خشونت عليه كودكان و كودك آزاري نيز افزايش مي‌يابد.

نفربر زرهی، چترباز و کماندو برای بازی فوتبال در مشهد

2010-04-05T04:51:00.000-07:00

ایران پرس نیوز:وبسایت رسمی باشگاه تراکتورسازی تبریز:حواشی بازی ابومسلم و تراکتور:حضور بیش از هزار نفری هواداران تیم تراکتور که به ورزشگاه رسیده بودند با برخورد های خارج از عرف بیش از 4000 نفر از عوامل نیروی سرکوبگر انتظامی و حراست ورزشگاه شوکه شده بودند.

حضور بیش از حد نیروهای سرکوبگر انتظامی که شامل کماندوها و پلیس های ضد شورش و نفربرهای زرهی و حتی چترباز که در نوع خود برای یک بازی فوتبال بی نظیر است .

عدم اجازه ورود هرگونه روزنامه ، بطری آب و حتی خودکار به ورزشگاه برای هواداران تیم تراکتور و برخورد بسیار نامناسب و تفتیش های خارج از عرف فوتبالی که نشان از جوسازی های بی اساس علیه تیم تراکتور و هوادارانش را در مشهد دارد.

برخورد بد حراست ورزشگاه مشهد با خبرنگاران و توقیف فله ای دوربین های عکاسی و فیلم برداری خبرنگاران اصحاب رسانه .

پرتاب متعدد ترقه از طرف هواداران تیم ابومسلم که با عدم برخورد عوامل نیروی انتظامی مشهد همراه بود.

التهابات و واکنش های عجیب و غریب سرمربی تیم ابومسلم آقای حنطه که در نوع خود بی نظیر بود که به نظر کارشناسان برای تحت تاثیر قرار دادن داور کافی بود.

2010-04-04T04:14:00.001-07:00

هموطنان عزیز رژیم خونخوار جمهوری کثیف اسلامی آدرس قبلی وبلاگ ایران آزاد خبر را در سراسر ایران ف....ی......ل.....ت..-----ر کرد.

آدرس های جدید وبلاگ ایران آزاد خبر به شرح زیر می باشد:

www.iranazadkhabar1.net.tf

www.iranazadkhabar3.tk

www.iranazadkhabar8.blogspot.com

لطفا آدرس های جدید ما را به اطلاع دوستان و بستگانتان برسانید

******************

هموطنان عزیز در صورتی که دوباره ف....ی......ل.....ت..-----ر شدیم لطفا به آدرس زیر مراجعه فرمایید تا آدرس های جدید ما را پیدا کنید:

www.iranazadkhabar2010.blogspot.com

ما را از نظرات خود بی بهره نگذارید

با سپاس

به امید آزادی ایران

تا آخرین نفس ما هستیم

موجم اگر می روم گر نروم نیستم

زنده باد آزادی

زنده باد شاهزاده رضا پهلوی

زندانی سیاسی آزاد باید گردد

مرگ و ننگ بر رژیم خونخوار جمهوری کثیف اسلامی و مزدورانش

شاهزاده رضا پهلوی در گفتگو با یورگن لیمینسکی ( دویچلند فونک)

2010-04-03T04:18:00.000-07:00

دویچلند فونک:یورگن لیمینسکی: در اجلاس سالانۀ انجمن حقوق بشر در هفتۀ گذشته وضعیت ایران هم مورد بحث قرار گرفت. سخنران اصلی اجلاس شاهزاده رضا پهلوی پسر آخرین پادشاه ایران بود که اکنون ۴۹ سال دارد. از تشکیل جمهوری اسلامی در ۳۱ سال پیش ولیعد سابق در واشینگتن و در تبعید زندگی می کند و شخصیت محوری در مقاومت علیه حکومت ایران محسوب می شود. در حاشیۀ این اجلاس فرصت یافتم با شاهزاده رضا پهلوی مصاحبه کنم. اولین پرسش دربارۀ کنفرانس مربوط به مقررات جدید پیمان منع گسترش سلاح های اتمی بود که دوهفتۀ دیگر برگزار می شود.

سؤال این بود: به نظر شما ایران به سلاح اتمی نیاز دارد؟

شاهزاده رضا پهلوی: من شخصاً فکر می کنم به نفع ایران نیست که به سلاح اتمی دست یابد، مخالفت من هم چندین دلیل دارد. از هم مهمتر اینکه ما پیمان منع گسترش سلاح های اتمی را امضا کرده ایم. دوم، ما از نظر ذخایر و از نظر وضعیت طبیعی کشور مزیت مهمی بر بسیاری از کشورهای همسایه داریم و این مزیت را اتفاقاً می توان با چشم پوشی از دیگر اقدام های نظامی همچون دسترسی به سلاح اتمی متعادل کرد. سوم، زیرا فکر نمی کنم ایرانی ها، خود را در صورت داشتن این سلاح امن تر احساس می کنند.چراکه دیگر کشورهای منطقه هم سعی در بدست آوردن اینگونه سلاح ها خواهند کرد. ایران دمکراتیک، متعهد به صلح و خلع سلاح است.

لیمینسکی: خیلی ها ادعا می کنند مردم ایران از حکومت در راه دسترسی به سلاح اتمی پشتیبانی می کنند. بنظر شما اینگونه است؟

شاهزاده رضا پهلوی: نه، از اساس غلط است. ایرانی ها سلاح هسته ای نمی خواهند. اما اگر سؤال این باشد که ایران بعنوان کشوری حاکم بر سرنوشت خود حق استفادۀ صلح آمیز از انرژی هسته ای را دارد جواب کاملاً فرق می کند. اجازه می خواهم یادآوری کنم که قبل از روی کارآمدن این حکومت نه دنیا و نه ایران مشکلی با استفادۀ صلح آمیز از انرژی هسته ای نداشتند. در واقع همان کشورهایی که اکنون برایران فشار می آورند در گذشته فن آوری هسته ای به ایران می فروخته اند، از جمله آلمان. آنچه تغییر کرده بی اعتمادی به رهبری کشور است. به این حکومت نمی توان اعتماد کرد، چرا که از تروریسم پشتیبانی می کند و برنامۀ اتمی خود را شفاف نمی کند. این حکومت کشور را به مرزبرخورد نظامی برده است. این نکته قطعاً دلیل مهمی برای نگرانی است. از اینرو بی معناست که فریب این تبلیغات را بخوریم که مردم ایران از حکومت برای دستیابی به سلاح اتمی پشتیبانی می کنند.

لیمینسکی: در بارۀ مخالفان، جنبش سبز، چه فکر می کنید؟

شاهزاده رضا پهلوی: با تمام وجود از آن پشتیبانی می کنم. این جنبش از جمله بهترین چیزهایی بوده که به کشورما در طول تاریخ هدیه شده است. جنبش سبز از اینرو اینقدر با ارزش است که تا سرحد امکان کثرت باوراست. جنبشی است که نه تنها ارزش آزادی را می داند که حاضر است بهای زیادی برای آن بپردازد. من پیوسته با نمایندگان این جنبش چه در داخل و چه در خارج صمیمانه گفتگو می کنم و به تبادل نظر می پردازم. به آنها قول داده ام هرکاری از دستم برآید انجام بدهم تا این جنبش سرپا بماند و آن ارزش هایی را به کشور برگرداند که همه خواهان آنند، یعنی حقوق بشر و آزادی در وطن ما.

لیمینسکی: چگونه ایران می توان به آزادی دست یابد؟

شاهزاده رضا پهلوی: خوب، معلوم است که وقتی با حکومتی چنین سرکوب گر طرفیم کار بسیار دشوار می شود که بخواهد علناً سازماندهی صورت بگیرد. چنین سازمانی فوراً سرکوب می شود. از اینرو مخالفان مجبورند به اصطلاح کار زیر زمینی کنند و بیشتر به نافرمانی مدنی بپردازند تا تظاهرات هرروزه در خیابان. چنین مقاومتی بالا و پایین دارد اما جنبش سبز به هیچ روی از بین نرفته است.

همچنین مهم است که ببینیم تا چه حد دیگرعامل ها می توانند به این جنبش قدرت دهند والبته هم در داخل ایران و هم درخارج. اینجاست که جامعۀ بین المللی می تواند به جنبش کمک کند.

لیمینسکی: آلمان یا اروپا می توانند چنین عاملی باشند؟

شاهزاده رضا پهلوی: بدیهی است. برای نمونه تحریم ها را درنظر بگیرید، البته دراین مورد مایلم نکته ای را با مسئولان سیاسی در میان بگذارم. نمی توان این حکومت مذهبی را تنها با تحریم های اقتصادی زیر فشارگذاشت. مهم تر فشارداخلی است، و دولت هایی که قراراست برایران فشار بیاورند و به برقراری آزادی درایران کمک کنند می بایستی این نکته را درنظرداشته باشند. این حرف بدین معناست که یکم، تحریم هایی را برقرار کنند که بر حکومت اثر بگذارد و نه برمردم غیر نظامی. دوم، واحدها و بخش هایی از حکومت را زیر فشار بگذارند به جای اینکه با آنها معامله کنند. دراین مورد به پشتیبانی فنی فکر می کنم که حکومت از شرکت هایی مانند زیمنس و نوکیا گرفته است. این فن آوری به حکومت کمک کرده است دسترسی به اینترنت را ناممکن کند یا تماس های مخابراتی مردم را شنود کند. این شرکت ها برعکس باید به مردم ایران کمک کنند تا بر موانع غلبه نمایند. دراینجا تماس های مستقیم یعنی همبستگی ملتی با ملت دیگر فرای امکانات یک دولت، بسیار کمک می کند. مورد نظرم سازمان های غیردولتی هم هستند که توجه افکار عمومی را به وضع زندانیان سیاسی جلب می کنند و به نبود هرگونه حقوقی در دادگاه یا بر لزوم خدمات پزشکی که از آنها دریغ می شود. شاید همۀ این کارها زمانبرباشد اما خواستم نمونه هایی به دست دهم.

لیمینسکی: اغلب گفته شده کار حکومت تمام شده است. اما می بینیم که همچنان درقدرت است. حاضرید در مورد پایان رنج ملت و پایان حکومت پیش بینی کنید؟

شاهزاده رضا پهلوی: در تاریخ موقعیت هایی داشته ایم که اوضاع و احوال چشم ما را بر واقعیت بسته بوده اند. من شخصاً برای نمونه هیچگاه فکر نمی کردم در زمان زنده بودنم سقوط دیوار برلین یا فروپاشی کمونیسم را ببینم و اکنون ازاین رخدادها دو دهه می گذرد. کسی که دراین پرتو موقعیت ایران را ببیند و به علامت های افول و اختلاف حتی در بین طبقۀ حاکم توجه کند باید به خود بگوید پایان کارحکومت نزدیک است. اما نکتۀ مهم، فرق بزرگ با سال ۱۹۷۹ این است که امروز دیگر مهم نیست مردم چه نمی خواهند بلکه مهم این است که مردم در پی چه چیزی هستند و به چه راهی می روند. وجودِ جانشین تعیین کننده است. من دراین جایگاه نظامی دمکراتیک را مبتنی بر حکومتی غیر دینی پیشنهاد می کنم. به دیگر سخن: جدایی دین و سیاست باید کامل و آشکار باشد. این نکته عامل اساسی است تا بتوان هم برای دمکراسی و هم برای حقوق بشر اولویت واقعی قائل شد. فقط اینگونه است که خواست ملت واقعاً محقق می شود و فقط اینگونه هست که برای ایران و برای همسایگان ثبات دائمی برقرارخواهد شد. دمکراسی ها با هم جنگ نمی کنند. کاملاً برخلاف حکومت فعلی که اسلام افراطی را با ترور صادر می کند و و از اینرو خواهد کوشید به بمب اتمی دست یابد. این آن جانشینی است که ایران و جهان دارند. فکر می کنم جانشین صلح آمیز دور دست نیست، دست یافتنی است البته مشروط براینکه اقدام های قاطعی انجام شود تا بتوان از این جانشین صلح آمیز پشتیبانی کرد.

لیمینسکی: نقش خود را دراین میان یا دردمکراسی آینده چگونه می بینید؟ می دانیم که پدرتان در یک دمکراسی حکم نمی راند.

شاهزاده رضا پهلوی: خوب، قبل از هرچیز: شخص من مطرح نیست و من امیدوارم ملت ایران درک کند چه عامل مرا به حرکت واداشته وتکلیف من چیست. در این معنی گذشتۀ من و حرف های من به اندازۀ کافی روشن هستند. دنبال مقامی نیستم. در این برهه از تاریخ کشورمان هر کاری را می کنم، هر کاری که بعنوان ایرانی می توانم. و حتی اگر برخی انتظاراتی دیگراز من دارند می خواهم تلاش کنم که در ایران انتخابات آزاد برگزار شود، می خواهم ملت ایران بتواند آزادانه آنچه را می خواهد انتخاب کند. انتخابات آزاد – این نکته هدف مأموریت سیاسی من است. بعد از این روز البته آماده ام به مردم در سمتی خدمت کنم که می خواهند. اگر نخواهند من کارم را انجام داده ام و می توانم با وجدان آسوده بگویم وطن پرست دینش را ادا کرد، وطن پرست می تواند دنبال کارش برود.

http://www.dradio.de/dlf/sendungen/interview_dlf/1152900/

با سپاس فراوان از وبسایت خبری پارس دیلی نیوز

زنده باد شاهزاده رضا پهلوی

ماهستیم برای آزادی ایران و نابودی رژیم اشغالگر جمهوری ننگین اسلامی

افزایش شدید شعار نویسی علیه حکومت جهل و جنون ولایت وقیه

2010-04-03T03:55:00.000-07:00

پارس دیلی نیوز:رسانه حکومتی : شعار نویسی پس از انتخابات امسال در شهرهای بزرگ گسترش قابل توجهی پیدا کرد و محتوای آن از شعار نویسی خدماتی و تجاری به شعر نویسی سیاسی تغییر پیدا کرده است.

سایت حکومتی جهان نوشت :شعار نویسی در سال گذشته رشد قابل توجهی نسبت به سالهای پیش از آن داشت، به طوری که یک مقام مسؤول در این رابطه رشد شعار نویسی در این ایام را بیش از 10 برابر برآورد کرده است.

قائم مقام زیباسازی شهرداری تهران با بیان اینکه شعار نویسی در چند ماه اخیر رشد نامتعارف داشته و رفع آن به مشکلی برای همه مناطق تبدیل شده است گفت: بسیاری از همکاران ما در شهرداری موظف شده اند در خودرو هایشان اسپری های سفید رنگ داشته باشند تا در مسیر رفت و آمد از منزل به محل کار ،اگر با موردی مواجه شدند در جا به امحاء شعار ها اقدام کنند.

به گفته وی حساسیت این نوشته ها بالا است و ما سعی می کنیم با از بین بردن آنها التهاب را کم کنیم.

وی در گفتگو با ماهنامه مهر نو وابسته به بهزیستی گفت:پیش از انتخابات شعار نویسی یک دهم اوضاع موجود بود و گرایش های سیاسی و جناحی هم در آنها وجود نداشت و بیشتر شکل خدماتی داشت.

با این حال طی یک و دو ماه گذشته تحرک و جدال های سیاسی برای سیاه کردن دیوار خانه ها و اماکن عمومی به شکل قابل توجهی کاهش پیدا کرده است که در این راستا نقش پلیس در برخورد با هنجار شکنان و شهرداری در امحاء سیاهه ها قابل تقدیر است.

وبلاگ خبری ایران آزاد

آدرس جدید وبلاگ ایران آزاد خبر

پیام شاهزاده رضا پهلوی به مناسبت درگذشت دکتر شجاع الدین شفا

کیوان گودرزی دانشجوی دانشگاه ایرانشهر را زیر شکنجه کشتند

داستانی از استقامت یک هموطن در برابر زور

فروش منزل پلمپ شده زندانی سیاسی ارژنگ داوودی

سيدعلی بيچاره روز كارگر تو راهه

تصویر: فکر می کنید این پول ها به چه مصرفی می رسد؟

حکومت عدل اسلامی:خودکشی خانوادگی به دلیل فقر در استان کرمانشاه

استاد شجاع الدین شفا، ادیب و مترجم سرشناس ایرانی در گذشت

گزارش تصویری از ایران تحت حاکمیت رژیم جمهوری ننگین اسلامی

خودکشی زنی که از شدت فقر و تبعیض و قوانین زن ستیز به تنگ آمده بود

گفتگویی تکان دهنده با پناهنده‌ای ایرانی در ترکیه

دستگيري های وحشيانه ماموران خامنه ای ، انداختن جوانان به داخل گونی

گزارش تصویری،خرمشهر تفاوت چندانی با روزهایی که در اشغال عراقی ها بود، ندارد

«خرید و فروش کودک در ایران تحت حاکمیت ملایان»

قتل یک کاسبکار کرد دیگر به دست نیروهای رژیم

تجمع خانواده بازداشت شدگان در مقابل زندان اوين

اخراج 110 كارمند دانشگاه زابل

گفتگوی اختصاصی با شاهزاده رضا پهلوی، بصورت نوشتاری

سخنرانی شاهزاده رضا پهلوی در دانشگاه جرج واشنگتن :ایران، از دین سالاری تا مردم سالاری

نگذارید خون فرزندم پایمال شود

یادی از جناب رضا فاضلی نازنین

شعر "جان بر کفان" به مناسبت سالروز درگذشت جناب رضا فاضلی گرامی

سالروز درگذشت رضا فاضلی بزرگوار

گفتگو با شاهزاده رضا پهلوی:مرا بر اساس افکار خودم قضاوت کنيد

*** بهروز جاويد تهرانی در خطر مرگ ***

زجرنامه‌ی يکی از شقايق‌های لِه شده‌ی ايران(قربانی تجاوز در زندان)،بهاره مقامی

نامه یکی از قربانیان سناریوی وزارت اطلاعات

شعارنویسی عليه رژیم در جنوب تهران اوج تازه ای میگيرد

تجمع کارگران معترض در خرمشهر

حکومت عدل اسلامی:اعدام ۵ نفر در مشهد

شاهزاده رضا پهلوی: این رژیم شدیدا ضددین است

هزاران زندانی گمنام و خطر اعدام

استفاده از ماهواره در ایران رشد ۳۰ درصدی داشته است

قتل شیرمحمد شه بخش بر اثر شکنجه

سيدعلي بيچاره روز كارگر تو راهه

دست دولت جنایتکار جمهوری کثیف اسلامی در ماجرای درياچه اروميه

لخت ‌شدن ‌مردی‌ ‌مقابل‌ استانداری ‌اروميه ‌همزمان با سفر احمقی نژاد ابله

از دستگیر شدگان چهارشنبه سوری هیچ خبری در دست نیست

جانباختن دو شهروند در نتیجه تیراندازی ماموران رژیم در مهاباد و سردشت

ابوالفضل عابدینی به یازده سال زندان محکوم شد

جرم و اعتياد در كشور به سن كودكی نزديک شده است

نفربر زرهی، چترباز و کماندو برای بازی فوتبال در مشهد

شاهزاده رضا پهلوی در گفتگو با یورگن لیمینسکی ( دویچلند فونک)

افزایش شدید شعار نویسی علیه حکومت جهل و جنون ولایت وقیه

* بهروز جاويد تهرانی در خطر مرگ *